Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ'αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε
γι’ αυτό έμειν’ ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μαρία Πολυδούρη


Ιδρώτας, δάκρυ, θάλασσα.

Και ξαφνικά ένας κόσμος ανοίγεται μπροστά μου. 
Ενας κόσμος από υλικά ανείπωτα. 
Και ξαφνικά δεν ξέρω αν θέλω να παράσω το κατώφλι του.
Αν θέλω να γευτώ τους καρπούς που μου τάζει. 
Αν θέλω να μείνω στη γνώριμη μιζέρια μου. 
Κι ύστερα πάλι εσύ. 
Μ' αεροπλάνα και βαπόρια στα όνειρά μου.
Κι ύστερα εσύ στα τηλέφωνα. 
Και στον κόσμο που ανοίγεται μπροστά μου, 
τόσο ξένος και τόσο οικείος μαζί.
Κι ύστερα κάπου διάβασα πως ότι γιατρεύει είναι νερό κι αλάτι.
Ιδρώτας, δάκρυ και θάλασσα. 
Φοβάμαι.
Πως σε μένα γιατρεύουν.
Μα όχι παντοτινά.

____________________________________________________

[...]Φοβάμαι
πως δε θ' αντέξω την ομορφιά
Κοιμάμαι
μα έχω τα μάτια μου ανοιχτά
Θυμάμαι
τι μου 'χες πει μια νυχτιά
Πριν ονειρευτώ, να σιγουρευτώ πως θα 'χω τα βλέφαρα μου κλειστά


Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός
είναι διαφορετικός
σου 'χα πει μια νυχτιά, θυμάμαι

Πως ότι φαίνεται είναι αλλιώς

κι ότι φτιάχνεις, ουρανός
με βροχή, με φωτιά
φοβάμαι


Βρήκα μια θάλασσα κρυφή
ήπια μια θάλασσα στυφή
μου 'κανε δώρο ένα ξερόβραχο ζωή
και εγώ σ' αυτή μια τελευταία αναπνοή[...]



Φοβάμαι.



Ρόδες.





Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Ελίζαμπεθ Τέιλορ

Φεβρουάριος 27, 1932 – Μάρτης 23, 2011
Μαργαριταρένια μάτια 
στάχτη και χώμα τα σημάδια 
δυό φευγαλέες ψευδαισθήσεις 
όνειρο απατηλό οι ειδήσεις


Κι αν ομορφιά έχει η πλάση 
πες μου ποιός θα τηνε προφτάσει 
κι αν το φεγγάρι έχει δύσει
ποιός θα νοιαστεί να το γεμίσει

Μαργαριταρένια μάτια 
γυάλινα ψεύτικα κομμάτια
εικοσιτρείς φορές πεθαίνεις 
σαν έρωτας βαριανασαίνεις


Κι αν άσχημος είναι ο κόσμος
δεν αποστάτησε ο δρόμος 
κι αν το αστέρι σου ξεφτίσει
όλο την πλάση ας φωτίσει



Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Σαν παιδί να γελάς

 
σαν παιδί
να γελάς
 
στίχοι:Λευτέρης Πλιάτσικας
μουσική:Λευτέρης Πλιάτσικας
 

Όταν με βλέπεις να γελάω
θα θυμώνεις
θα ρίχνεις τρέχοντας
μια λάσπη στην ψυχή
φοβάσαι μη σε δω να ταξιδεύεις
να ‘χεις στα μάτια σου ένα μικρό παιδί 

Το χρόνο που περνάει θα τον νιώθεις
σαν κάτι που σε καίει και το μισείς
η αγάπη όμως τίποτα δεν κρύβει
αρκεί να είσαι εκεί να τη δεχτείς 

Σαν παιδί να γελάς
και ‘γω δίπλα σου θα τρέξω
σ’ ένα όνειρο ξανά
το ταξίδι σου θ’ αντέξω

Στο πρόσωπό σου θα ξεχνιέμαι
κάθε βράδυ
μεγάλα κύματα σε ύπουλη στεριά
θα μου θολώνουνε το νου θα μας χωρίζουν
έτσι ολοένα και λίγο πιο μακριά

Σαν παιδί να γελάς
και ‘γω δίπλα σου θα τρέξω
σ’ ένα όνειρο ξανά
το ταξίδι σου θ’ αντέξω.


Όναρ



Στρατιώτης ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν ημέρα έτρεμα
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα καρφώνω

τα Φάσματα ή η Χαρά στον άλλο Δρόμο (1958) Μίλτος Σαχτούρης

Ακούστε το σε τραγούδι από τη Μαρία Βουμβάκη.

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Παρ.ερμηνεία

Κλείνεις τ' αυτιά σου  ;
Τα 'χεις όλα στο μυαλό σου ;
Έτοιμα ;
Καμωμένα ; Τελειωμένα ;

Κλείνεις τα μάτια σου ;
Τί φοβάσαι ;
Μην φύγω ;
Γιατί δεν κάνεις κάτι ;

Τί αρνείσαι ;
Εσένα ;
Εμένα ;
Πολύ ωραία.

Τί θες από μένα ;
Τις καλές μου στιγμές ;
Δεν θες εμένα ;
Τι ζητάς ;

Δεν είμαι ΜΟΝΟ έτσι.
Δεν είμαι φωτογραφία.
Ούτε στιγμυότυπο
...από ταινία.
Είμαι άνθρωπος.
Βλέπεις ;
Αισθάνομαι.
Πονάω.
Βιώνω.
Την κάθε στιγμή.
Λέξη.
Φράση.

Δεν είμαι κλόουν.
Η μύτη μου είναι κόκκινη απ' το κλάμα.
Γελάς ;
Τώρα ;


Όταν δεν μιλάω είναι όλα εντάξει.
Μα δεν είμαι κινούμενο σχέδιο.
Κοίτα με!
Εγώ είμαι.
Θυμάσαι ;

Είχες πεί θα με κάνεις ευτυχισμένη.
Βραχυπρόθεσμη μνήμη ;
Αμνησία ;
Τί ;

Δεν θα φύγω.
Εδώ θα 'μαι.
Μην με παρερμηνεύεις.

Όχι πάλι.

αΘηνά.

Ίσως είμαι ένας κλόουν σε βαριά μελαγχολία...

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Στιγμιαία για πάντα

Το νερό κυλάει στο πρόσωπο
τους ώμους μου
καυτό να ξεπλύνει
τις μνήμες
τις ριπές

Κοιτάζω απ' το παράθυρο
θολό το σούρουπο
τα σύννεφα μαβιά
τα δέντρα μακριά
ακίνητα

Ο νούς μου είναι αλλού
στις αστραπές σαν
φώτιζαν τη νύχτα
στιγμιαία για πάντα

Στα λόγια που έπεφταν
στα τζάμια
βροχερά
στις υποσχέσεις
στη λάσπη

Στην προκιμαία, σκουριά
κι άλλη μια φορά
καθισμένοι
σκηνικά παρόμοια
απάντηση καμιά

Η βροντή δυναμώνει
σιωπηλή συγγνώμη
στα ίδια ακόμη
φύγε απ' δώ
Σ'αγαπώ

Το νερό κυλάει ακόμη
κρυώνει
βράδιασε πια
ακίνητοι οι δρόμοι
συγγνώμη ξανά.

αΘηνά.

Ευχαριστήριο.




Αγρυπνία

Πάλι προσπαθώ να μετρήσω προβατάκια για να κοιμηθώ. Μα τα προβατάκια μου, χοροπηδούν και χάνονται και πέφτουν και σηκώνονται και κρύβονται και σκοτώνονται. Πολύ με κουράζουν. Μου είναι αδύνατον να τα μετρήσω, μοιάζουν μ' ένα παιχνίδι που έπαιζα μικρή στον υπολογιστή. Εκνευριστικά μακάβριο.
Κι αποφασίζω πάλι να μετρήσω αριθμούς :
1...
2.....
3......
4.......
5........λάθος. Μεγάλο λάθος.
Τί τα θες ; Αφού ποτέ μου δεν τα πήγαινα καλά με τους αριθμούς. Αλλόκοτες παίρνουν μορφές, γίνονται κλόουν και τζόκερ τρομακτικοί, ξεπετάγονται από κουτιά με ελατήρια. Τσιρίζουν μέσα στο κεφάλι μου και με κοροϊδεύουν. Δεν τους αντέχω να με κοροϊδεύουν.
Περνούν μερικές ώρες ακόμη, ξαπλωμένη με τα μάτια ορθάνοιχτα σκέφτομαι, τί να σκεφτώ ώστε να καταφέρω να κοιμηθώ. Κάτι να ξεγελά τη φαντασία μου, να μην την ξυπνά μα να την κοιμίζει, κάτι διόλου ερεθιστικό, κάτι να με ηρεμεί, μακριά από προβατάκια και αριθμούς. Γιατί η φαντασία μου να οργιάζει ;
.............................................................................................................................................
Κύματα. Θα μετρήσω κύματα, που τ' αγαπώ και με ηρεμούν πάντα.
Ένα κύμα (σκέφτομαι το σύρε κι έλα του, αναπαράγω στο μυαλό μου τον φλοίσβο του, μυρίζω σχεδόν το άρωμα του, την αλμύρα του).
Δύο κύματα.
Τρία....
Τέσσερα.
Και ξαφνικά διαρροή.Το μυαλό μου μπάζει νερό από κάπου.
Αναμνήσεις διαλυμένες σε νερό, υγρές και αμείλικτες μου επιτίθενται.
Κι αχνά εσύ μέσα στο νερό, παίζεις με τα κύματα που μετρούσα, κολυμπάς και μ' αγκαλιάζεις.
Περίπατοι στη θάλασσα και λόγια που δεν άντεξαν παρα μόνο σαν αναμνήσεις.
Φιλήματα τα ξημερώματα με τ' αγιάζι να κολλά στο δέρμα μας κι ανάσες μ'αλκοόλ παραδομένες σε μια ευτυχία ανείπωτη και μία κάμαρα μικρή να χωρά τον κόσμο.
Αλάτι πάνω στα κορμιά μας και θάλασσα. Κι άνεμος ζεστός, λίβας καλοκαιρινός να φυσά τα μαλλιά μας ως στ' αστέρια που μου 'δειξες και στα γύρω νησιά.
Άμμος, ήλιος σε ζεστά καλοκαίρια, μ' απλωμένα τα χέρια στο θεό της αγάπης, της αλλόκοτης ζάλης που μεθά και ξυπνά.
Κι ύστερα οι υγρές αναμνήσεις μου θολώνουν τα μάτια και μεταφράζονται σε δάκρυα αλμυρά, θαλασσινά σαν κύματα.
Στο τέλος της παλίρροιας το κεφάλι μου βουίζει σαν κοχύλι που φωνάζει το σύρε κι έλα του γυαλού που τ' ανάθρεψε.
Επώδυνο τα κύματα να μετράς. Δεν έκλεισα μάτι πάλι απόψε.
7 η ώρα. Καλημέρα.

αΘηνά.

Ας χαθείς...

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Κοντομάνικο.Ποδήλατο

Αφού μπορεί η κάθε μας μέρα να 'ναι έτσι.
Χαμογελαστή κι ηλιόλουστη,
Λαμπερή και ζεστή.
Σαν αγκαλιά.
Κι αφού τα κοντομάνικα ποδήλατα,
είναι πια παντού και σφύζει η πόλη
Κι αφού τα παιδιά γελούν ακόμη
Κι ερωτεύονται αθώα.
Κι υπάρχουν φίλοι.
Να έβρισκα τους φίλους που είχα κάποτε,
και τίποτα να μην είναι ανάμεσα μας πια.
Κανένας τοίχος.
Μόνο λουλούδια και μια κόκκινη κλωστή,
δεμένη στον καρπό.
Κι η Ελένη να 'χει καιρό που έφυγε
και να κάνει ΌΝΕΙΡΑ.
Γιατί μόνο με κεφαλαία πρέπει να γράφονται
τα ΌΝΕΙΡΑ.
Κι αφού το κρασί βάφει ακόμη τα χείλη μου
και τα μεθά.
Κι αφού ο ήλιος ζεσταίνει το δέρμα μου,
κι η Αθήνα μοιάζει ομορφότερη,
Δεν μπορεί να μην υπάρχει ελπίδα.
Αρκεί να βρίσκεις χαρά σε πράγματα μικρά.
Ας ξανάβλεπα τους φίλους που έχασα,
κι ας γινόμασταν πάλι παιδιά.
Δεν με νοιάζει να μεγαλώνω.
Με νοιάζει να μην μικραίνει η ψυχή μου.
Κι εκείνο το παιδί με το ακορντεόν,
να κάνει κι αυτό ΟΝΕΙΡΑ.
Ανοιξιάτικα και φωτεινά.
Σήμερα είμαι γεμάτη. ΑΓΑΠΗ.
Απέραντη, υπέροχη αγάπη.
Κι αγαπώ και σενα και σένα και σένα.
Όποιος κι αν είσαι.
Και δεν με νοιάζει πια τί λένε,
αυτοί που απορούν με το γέλιο.
Και φοβούνται ν' αγαπήσουν.
Μονάχα τα παιδιά.
Με τα μάτια γυμνά,
σαν λίμνες κι απέραντα σαν ευχές.
Έλα. Χόρεψε.
Γέλα.

Έλα χαμογέλα.

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Απολογισμός

Και συνηθίζω μέσα στο σκοτάδι
ενώ βουλιάζω στην υπερβολή μου
με ενοχλεί πολύ το φως π' ανάβεις
της ενοχής μου, της στρατηγικής μου

Κι αφού όλοι μου λεν' ν' αλλάξω
να κοιμηθώ μια νύχτα μες το χρώμα
θυμάμαι πως από μικρή όταν ήμουν
παιχνίδια έπαιζα όλα από χώμα

Τις νύχτες που μυρίζουν νύχτα
κι εκείνες που θυμίζουν μέρα
σαν αστραπές που σφάζουν τον αέρα
κι ενα φιλί που ψυθιρίζει ξέχνα

Μην λες ποτέ πως κι αύριο θα είσαι
αφού ποτέ δεν είχες πεί αλήθεια
μην έχεις τόσο εύκολο το ψέμα
τις νύχτες που θυμίζουν μέρα

Κι αυτό το φως που το αναβοσβήνεις
τη μια στιγμή με εφιάλτη μοιάζει
την άλλη την ψυχή μου βγάζει
φτερά της δίνει μήπως κ πετάξει

Δεν έχω διάθεση να πώ αλήθειες
αφού ότι ζήσαμε θυμίζει ψέμα
μα όταν ξεπερνώ τους δείκτες
και το τσιγάρο ξαναγίνεται ένα

Το μυαλό μου μηδενίζω
και το γεμίζω πάλι άπο σένα
αν έβλεπες τι άντυκρίζω,
ίσως ερχόσουνα ξανά σε μένα

Γιατί το ξέρεις πως ποτέ δεν ήρθες
μια νυχτερίδα απ' το μυαλό να διώξεις
μόν' άφηνες τον πύργο να στοιχειώσει
και το αδράχτι να χτυπήσει φλέβα.

αΘηνά.

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.


Κική Δημουλά

Τα πάθη της βροχής- Κική Δημουλά (δείτε το βίντεο.)