Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Ονειρεύτηκα

Σε είδα πάλι στον ύπνο μου χθες.
Είχες καιρό να έρθεις.
Είχες φύγει μα θα 'ρχοσουν λέει.

Και φερόσουν όπως πρίν.
Όλα ήταν όπως πριν.
Μα οι άλλοι ανησυχούσαν.
Έλεγαν πως δεν θα 'πρεπε,
να 'ρχεσαι.
Πως δεν γινόταν έτσι.
Και πως κινδύνευα.

Πώς ήταν δυνατόν να κινδυνεύω
από σένα ;
Δεν ήταν.
Προσπάθησα να τους εξηγήσω.
Μα οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν...

Κι ύστερα έγινες άλλη.
Κοιμόσουν μέσα σε σκυλόσπιτο,
σαν μωρό παιδί.
Σου χάιδεψα το μαγουλο.
Ανασάλεψες.
Δεν ήθελα να σε ξυπνήσω.
Συγγνώμη.

Κι ύστερα έψαχνα τα γράμματα
για να σχηματίσω τα λόγια
που θα 'σου λεγα.
Λειψά ήταν.
Είναι λίγα τα γράμματα.
Δεν αρκούν γι' αυτά
που θέλω να σου πώ.
Κοιμήσου, κοιμήσου πάλι.

Σ'αγαπώ και μου λείπεις ανείπωτα πολύ.

αΘηνά.

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Μονόλογος

Μεγάλωνε η κόλαση για μας
και μίκραινε ο κόσμος,
όπως τον ξέραμε.
Γινόταν τρύπα μαύρη,
βουβή.

Κι είχε τη δύναμη
να μας δίνει φτερά
Ολόιδια.

Τρυφερά να μας βαστάει
στ' άπειρο,
δάδες να κρατάει
να μας φέγγει το δρόμο

Κι εσύ ξεχνάς.
Τα όνειρα που κάναμε
και τις μέρες.
Τις μέρες εκείνες
τις αργόσυρτες
που τίποτ' άλλο δεν ζητούσες
παρα μόνο ένα φεγγάρι
Ολόγιομο.

Και θυμάσαι μόνο
τις νύχτες τις ασέληνες
τις άσπλαχνες
που φύσαγε μέσα μας
αέρας.

Γυρνάς στα μέρη
που πήγαμε μαζί ;
Η' τ' αποφεύγεις ;
Κοιμάσαι μόνος
ή τη φοβάσαι τη σιωπή ;

Έρχεσαι τα βράδια
και σε βλέπω
Να το ξέρεις.

Πέτρες στα χερια σου κρατάς
και στη συνείδηση μου τις πετάς.

αΘηνά.


Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Άστρο αναδυόμενο

Από δω κάτω φαινόσουν
σαν άστρο αναδυόμενο
σε σκοτεινό καμβά,
σαν πελώριο χαμόγελο
σε χείλη ακύμαντα
σαν ελαφρί αγέρι, φίλντισι,
στη νηνεμία της συμφοράς

Κι από κεί ψηλά,
με ναύτη έμοιάζες
ντυμένο ελληνικά,
μ' αναδυόμενη  ομορφιά
απ' του αφρού τα κύματα,
με κομήτη, πυροτεχνημα.

Κι από 'δω κοντά,
οπτασία θύμιζες,
το μυαλό μου τύλιγες
σ' ονείρατα βαθιά,
τη δίνη μου κατεύναζες
με κρυσταλλινα φιλιά
μ' αλλοτινά νυχτέρια,
γαλάζια Σάββατα.

Τις Κυριακές γινόσουν έρωτας
κι άναβες της πορφύρας
όλα τα χρώματα,
εκλαιγες τ' αρχαία κεκτημένα στα πατώματα,
κι αναλωνόσουν να μιλάς
στ'  αρώματα των λουλουδιών
τ' απογέμα σαν έσβηνε
του ήλιου το φως

Αφουγκραζόσουν τα λόγια του μπάτη
και τα φθινόπωρα άγγιζες του κυκλώνα το μάτι
μεσ' τα πεσμένα φύλλα και τα λασπόνερα.
Στα χέρια του Μάη ανάμεσα στα λιόδεντρα
είπες πως θα 'φευγες για μέρη αλλιώτικα
μ' ακόμα εδώ σ' ακούω τα ξημερώματα
να μετράς ηλιοβασιλέματα  στις όχθες του Αιγαίου
που κείτονται ξεβρασμένοι πόθοι και μυστικά.

Δίπλα μου στο κρεβάτι να σ' έχω
πρίγκιπα του έρωτα,
με τα μαρμάρινα φτερά
και τα κατάμαυρα μαλλιά
σαν μεσημέρι μ' αρώματα,
ξέγνοιαστα χρώματα,
παιχνίδια στη θάλασσα
και μεγάλα φεγγάρια αυγουστιάτικα.

© Copyright Αθηνά Ιερομνήμων αΘηνά.

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Στην ανέμη τυλιγμένη

Μέσα στα μάτια σου την είδα ν'ανεβαίνει
και της κρατούσαν οι αγγέλοι συντροφιά
τα λαβωμένα και σπασμένα τους φτερά,
στο πάτωμ' άγγιζαν και παίρνανε φωτιά

Μα είν' η καρδιά μου στην ανέμη τυλιγμένη
Και να πετάξει δεν μπορεί για να σε βρει
Απ' το μασούρι μονό η ανάσα ξαποσταίνει
και περιμένει να φανείς για να κρυφτεί

Αν η ψυχή σου μένει μόνη σαν βραδιάζει
κι είναι αδύναμη ν' αντέξει στο βυθό
δέσε την δίπλα μου να τυλιχτεί στ' αγιάζι
να της ανοίξω την καρδιά μου να της πώ,
Σ'αγαπώ, Σ'αγαπώ.

Μεγάλη νύχτα πληγωμένες συνειδήσεις
και ασυνάρτητες κουβέντες στις ειδήσεις
το βαρέθηκα το ανιαρό μου εγώ,
μα να ξεφύγω απ' τον πάτο δεν μπορώ

Μα είν' η καρδιά μου στην ανέμη τυλιγμένη
στα παραμύθια καρτεράει ν' αφεθεί
στου Ροβινσώνα την πατρίδα φορτωμένη
με τα ειδύλλια του πόθου μόνο ζει.


αΘηνά.

O θρήνος της Ιφιγένειας

Απ' της Σκυθίας τα μέρη,
τα μακρινά, το παιδί σου,
με δακρυσμένα μάτια
κι ονείρατα παλιά,
φριχτούς απόηχους
και τελειωμένες μνήμες,
Αγαμέμνων, σε ρωτά

"Πατερας ήσουν εσύ ;
Τον πόλεμο, τη δόξα
αναζητούσες,
Για την εκδίκηση
πάντα διψούσες,
Στην Τροία συνάφι
θανατικό να στείλεις
λαίμαργ' αποζητούσες.

Και το παιδί σου ;
Με τ'όμορφα ξανθά μαλλιά
τα μάτια τα νωχελικά,
στης Αυλίδας τα παλάτια,
Μ' άσπρα ρούχα νυφικά
ντυμένο στου γάμου τη χαρά
και στην στερνή του πλάνη

Μόνη η κόρη στον έρωτα,
μόνη και στο θάνατο
μόνη και στη δόξα,
αφού ο ίδιος της ο πατέρας
διάλεξε μόνη να πορευτεί,
και έρμαιο των βουλών του
να γίνει, ελάφι σφαγμένο θεικό

Σ' όλους τους Αγαμέμνονες
μιά τύχη όμως υπάρχει
γιατί οι από μηχανής Θεοί,
προ πολλού πεθάναν
κι οι Κληταιμνήστρες
πάντα θα βρίσκουν καινούργιο εραστή."


αΘηνά.

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

M' ακούς

Μ'ακούς. Το ξέρω πως μ' ακούς,
στου μυαλού σου τις στρογγυλές γωνίες,
κι όταν σε χρειάζομαι μ' ακούς και στης καρδιάς σου
το σχήμα τ' απροσάρμοστο
που μοιάζει με θάλασσας βυθό.

Σ' ευχαριστώ που μ' ακους.
Που μ' αγκαλιάζεις γοερά σε στάση εμβρυακή,
κι υπομονετικά ημερεύεις το κλάμα μου.

Το ξέρω. Όταν σε χρειάζομαι είσαι κει.
Μακριά κοντά μου.
Κοντά μακριά μου.
Δίπλα μου. Πλάι μου. Μέσα μου.
Το ξέρω πως μ' ακούς.
Κι εγώ σ' ακούω.
Καλημέρα.

αθηνά.