Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Η γοργόνα τ' ουρανού

Κοίταξα μεσ' απ' τις φυλλωσιές κι είδα τη σκέψη σου
να λούζεται στ' αδιάβατα της νιότης σου νερά.

N' ανταριάζει της θάλασσας τη νηνεμία, τη μαγική,
και να σταλάζει σφυρίγματα στα εβένινα μαλλιά σου.

Μια τρικυμία γλυκιά, στα γόνατα μου, κάθισε κι
άπλωσε την δροσερή ανάσα της για να στεγνώσεις.

Κι εσύ τον θεικό λαιμό σου ύψωσες
να βγάλεις φωνή, μα τίποτα δεν ακούστηκε.
Είχες βγάλει πόδια.

Δεν είναι ανάγκη να υψώσεις τη φωνή σου για να φτάσεις
στ' άστρα, στα περιβόλλια που οι ομίχλες κατοικούν.

Τριζόνια κι αλχημείες μαγεμένες σ' ορίζοντες πετούν,
και χελιδόνια στις ταράτσες του ανέμου αποδημούν.

Φτάνει μονάχα να κλείσεις τα μάτια και στην λογική σου
φωτιά να βάλεις, να κάψει σα σπαρτά τα πρέπει σου.

Με τον καπνό της διαφυγής της βιαστικής, φτερά
ν' ανοίξεις διάστικτα και στ' αλώνι της σελήνης να χιμήξεις.

Τρείς κύκλους τ' αλώνι, στη φορά της χαραυγής αν κάνεις
τον βιγλάτορα της δύσης θ' ανταμώσεις.

© Copyright Αθηνά Ιερομνήμων αΘηνά.



Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Σ'αγαπάω πατέρα

Πατέρα,
δεν σου 'λεγα πάντα
τί όμορφα μάτια ;
σαν γαλάζια πετράδια
με το χρώμα της λήθης
κι είν' η θάλασσα άδεια,
λείπουν όλες οι αισθήσεις.

Μπαμπά,
δεν μου μάθαινες τις νύχτες
του θόλου τους αστερισμούς
Τα βεγγαλικά πεφταστέρια,
τις άρκτους, τη μεγάλη, τη μικρή
που μοιάζουν με ταψί ;

Σε όλα μ΄απατάς
και σ' όλα μου μοιάζεις,
μα μην με πειράζεις
Σ'αγαπώ πολύ,
κι αν κάνω λάθη
βγάλε με απ' τη στάχτη,
σπρώξε με στην αυγή

Μα σ' όλα μ' απαντάς
και σ' όλα με κοιτάζεις,
μα μην μου τρομάζεις
Σ'αγαπώ πολύ,
κι αν σε πικραίνω
στα ίδια πάντα μένω,
γυρεύω υπομονή.

Πατέρα,
Δεν σου έλεγα πάντα,
"Μπαμπά μην καπνίζεις" ;
και συ άρχιζες πάντα
τεκτονικές συζητήσεις
γι' αιθερόπλαστες σφαίρες
και υδρόγειες ειδήσεις ;

Μπαμπά,
Θυμάσαι τότε που σ' έβαλα
να κόψεις το μουστάκι ;
που σου 'δειχνα τον έλεγχο
και μου 'δινες φιλάκι ;
κι ήμουν τόσο δα κοριτσάκι.

Πατέρα μου εσύ,
που ήσουν πάντα γελαστό παιδί
το μήλον της έριδος
και το μαύρο αρνί
μα εμένα μου αρέσει
και σ'αγαπώ πολύ

Μπαμπά μου εσύ,
που ήσουν πάντα σ' όλα
και μπροστά τους
το μυαλό, η μιλιά κι η θωριά τους
να σου μοιάσω θέλω
και σ'αγαπώ πολύ

Συγχώρα με που κλαίω
γελιέμαι, καταρρέω
στα λάθη μου βουλιάζω
σκονίζομαι, ανταριάζω
"Ξεκίνα. θ' αργήσεις
που αργείς να ξυπνήσεις".
Σχολείο. Καλημέρα.
Σ' αγαπάω πατέρα.


Για τον γλυκό μου τον μπαμπάκα
και για όλα όσα δεν του 'χω πεί,
Σ' αγαπάω πολύ.

 η αΘηνά σου.