Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Tu m’ abysses.

Κέλομαι σε Γογγύλα

Ώρες ώρες λείπεις απελπιστικά.
Τόσο, που νομίζω μπορώ να σε εφεύρω ολόκληρη·

Να σε αφήσω στο κέντρο της κάμαράς μου,
και να χαζεύω το φέγγος του σκοτωμένου μας έρωτα.
Να αναπαραστήσω τα ολόλιμνα σκοτεινά σου μάτια·

Να ανακαλέσω και την παραμικρή λεπτομέρεια
του ωχρού προσώπου σου,
Την παραμικρή χαραμάδα του ισχνού κορμιού σου.

Μπορώ μέχρι και να κουβεντιάσω μαζί σου·
Να αναπαράγω την κύκνεια φωνή σου ξανά και ξανά-

Κι ύστερα να μπω μέσα σου και να κυλιστώ ερμητικά στην ύπαρξή σου.

Ώρες ώρες λείπεις αμετάκλητα.

αΘηνά.



Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

11 Απριλίου


Εκεί στο απάτητο σφρίγος του θέρους
μπολιάζονται οι εποχές
και μεταλαβαίνουν οι νύχτες·
Ακολουθείς την πρωινή καταχνιά
έως την άκρια της μέρας·
Γυρεύεις αυτό που έχασες,
στα πέρατα του χρόνου
και στα ψηλά βουνά.
Στην εκκωφαντική ησυχία
και στ' ουρανού το φαεινό φανέρωμα.

Άοκνα τα μεγέθη των φάρων
Ανέφικτες οι ατέρμονες κορφές
Τα φαράγγια, σκυλιών αλυχτίσματα

Ρίγανη, κυνόροδα, θυμάρι.

*

Επισπεύδω τις φυγές μας-
σε εντολές φόβων μετεωριζόντων
που κάποτε,
πολύ πριν να υπάρξουμε,
Μας χάραξε κάποιος στο κέλυφος του νου·

Ξοδεύομαι ύστερα, να γλείφω κάθετες πληγές·
Λες και χαθήκαν τ' ανοιξιάτικα κορμιά
τα ντυμένα πόθους, τα ηλιοστάλαχτα

Κι αντί να σημαδεύω στόματα
αειθαλή κι ανήσυχα
Φυλλίζω σελίδες στα ημερο.λόγια
κι αναζητάω συνδετήρες,
σκόρπια γράμματα.

Άφατα τα φιλιά των βράχων στα κύματα
Αναπόφευκτες οι χαράδρες των ματιών
Τα καρδιοχτύπια, σκοτωμένα αινίγματα

Φλισκούνι, δυοσμαράκι, μέντα.

*

Ένας ξυλιασμένος πάταγος
ένα κρανίο γερό που σπάζει στα δύο
κι ιδού· γεννάται
στους αφρούς της αιώνιας θάλασσας
η θεά, κόρη αρματωμένη,
χείλια ματοβαμμένα
σκονισμένα βλέφαρα,
πέλματα μυρωμένα

Υψώνεται πάνω απ' το αυγόμορφο νησί
Πετά τα όπλα και ντύνεται τους ελαιώνες
μυρένεται το φως, της νερατζιάς τα άνθη
στα πόδια τα γυμνά φορεί
όλες τις απόκρυφες νυχτερινές σου σκέψεις

Ανείπωτα τα λόγια των ραψωδών στα έπη
Αβάσταχτοι οι αιώνες στους ώμους μας
Τα μεσημέρια, κι η χρυσαφένια σκόνη τους

Σεμπρεβίβα, νερακίζια, αγιόκλημα.


*

Γλειψιματίες κι ερωμένοι μιας εποχής
που δεν ακούμε τον ύμνο της
Μα της χαιδεύουμε ακούραστα το χέρι.
Ώσπου να 'ρθεί το θέρος.
Πάντοτε με την ίδια σειρά:
Ο άγουρος Ιούνιος·
ο ξέφρενος Ιούλιος·
ο διάττοντας Αύγουστος·

Να γυμνώσουμε την λάβρα μας,
να φορέσουμε στις λέξεις, αιδούς στεφάνια.

Μια,
Δυό αράδες,
Τρεις

Ξαγρυπνούν στην ηχώ μιας μόνο λέξης.


ΡΕΙΓΟΣ


Αμόλυντες οι πλάκες της αυλής 
Ατελείωτες οι τύψεις των μαιάνδρων
Τα μάτια σου, αστεριών φιλήματα 

Κάκτοι, τριαντάφυλλα, τσουκνίδες.


αΘηνά.


Artwork: Waldemar Strempler

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Ερωτα.παντήσεις

Do you love me?

Μ' ερωτας αν·
Ξυπνώ με τη σκέψη σου αν·
Σ' αγάπησα κάποτε κι αν·
Ξεπαγιάζω τα βράδια αν·
τ'απογεύματ' αδειάζω,
Ν' ακούσω φωνάζω αν·
Καταφέρνω και σε καταχωνιάζω αν·
Περνά μέρα χώρια σου αν-
ανατριχιάζω για σένα αν·
Γράφω  για 'σένα αν·
Τρομάζω για 'σένα αν·
Θα γυρνούσα σε 'σένα αν·
Μ' αγαπούσες μια μέρα. Αν.

Σ' ερωτα.ω αν·
Μου φτιάχνεις σκοτάδια, μου γνέφεις με χάδια και αν·
Μ' ονειρεύεσαι πού και πού αν-
αρωτιέσαι ο δρόμος που θα 'βγαζε αν·
Τη στροφή προσπεράσαμε κι αν
το κορμί σου μιλάει τη γλώσσα που αν·
Συνεχίσω κι αρχίσω να αν-
αστενάζω, να σβήνω, ν' αλλάζω
και αν·
Η αφή σου θυμάται τα αν·
ανάψω τσιγάρο θα πάρεις  μια τζούρα και αν·
Θα γυρνούσες λαθραία στα αν·
Με πετύχεις τυχαία και αν·
Μ' αγαπούσες· μοιραία αν·

Μ ΕΡΩΤΑΣ Σ ΕΡΩΤΑ Ω
Γελιέμαι, πεινάω
Μοναχή μου απαντάω αν·

αΘηνά.

bed rock - NVM Illustration 


Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

D.A.D.

 Embrace another fall - Robert Plant

She waved at me with her tiny little hands
Her hair were starry, her eyes negro black
She put down on my feet a twig of jasmines
Their scent immediately bombarded my heart
Her galactic smile got me in a new orbit-love

And then the prophet came.
I saw my face in the reflection of his eyes, soaked in the color of a lagoon,
and it was calm, clear and full, like a full moon

He was here and not here too
Britain, Turkey, Patras, Athens, Athena.
Goddesses, mother tongue, democracy, morals, rituals of love.
"The wind is changing, I'll say it. When this hot southwest wind blows, Livas I shall call
It's not just an omen, it's the end lies ahead."
"But there is no end. There is no death. There is no god, for god is Love."

His skin, an untrodden sandy land
His lips shipwrecks twins
His inglorious love story's end, engraved on his yellowed eye pages
"We call them 'wo-man', since from their wo-mbs becomes the man.
And man, is the root of evil, not woman
A woman in order to grow and bloom, she needs respect and love, otherwise she becomes unfaithful. Like mine."

His daughter perched in my lap seeking for a mom
His little son, with his winged curls,
embraces my bare legs and embellishes them with jasmine blossoms,
while their father sings the hymn of salvation.

To Aussie, Daniel and David

D.A.D. 

Moυ έγνεψε με τα μικροσκοπικά χεράκια 
Τα μαλλιά της έναστρα, νέγρικα τα μάτια της 
Απόθεσε στα πόδια μου ένα κλωνάρι γιασεμιά
Το άρωμά τους μου βομβάρδισε αμέσως την καρδιά 
Το γαλαξιακό της χαμόγελο μ' έβαλε σε νέα τροχιά 
Κι ύστερα ήρθε  ο ραψωδός.
Είδα το πρόσωπό μου στην αντανάκλαση των ματιών του, βρεγμένα στο χρώμα μιας λιμνοθάλασσας,
και ήταν ήρεμο, γεμάτο, καθαρό, πανσέληνο.

Βρισκόταν εδώ κι αλλού.
Βρετανία, Τουρκία, Πάτρα, Αθήνα, Αθηνά. 
Θεότητες, γλώσσα, δημοκρατία, ηθική, ιεροτελεστίες αγάπης. 
"Ο άνεμος αλλάζει, θα στο πω. Όταν φυσάει αυτός ο καυτός νοτιοδυτικός αέρας, Λίβα θα στον πω, 
δεν είναι  μόνο οιωνός,  είναι το τέλος προ των πυλών"
"Αλλά δεν υπάρχει τέλος. Δεν  υπάρχει θάνατος. Δεν υπάρχει θεός, γιατί η Αγάπη είν' ο θεός." 

Το δέρμα του απάτητη αμμουδερή στεριά 
Τα χείλη του δίδυμα τσακισμένα σκαριά
Το άδοξο τέλος της αγάπης του, 
χαραγμένο στις κιτρινισμένες σελίδες των ματιών του
"Τις φωνάζουμε 'γυναίκα' γιατί απ' την μήτρα τους γεννήθηκε ο άντρας
Ο άντρας είναι η πηγή του κακού, όχι η γυναίκα 
Η γυναίκα για να μεγαλώσει και ν' ανθίσει, χρειάζεται αγάπη και σεβασμό, αλλιώς γίνεται άπιστη. Σαν τη δική μου. "
Η κόρη του κουρνιασμένη στην αγκαλιά μου, αναζητώντας μια Μητέρα 
Ο μικρός του γιος, με τις φτερωτές του μπούκλες, αγκαλιάζει τα γυμνά μου πόδια και τα στολίζει με άνθη γιασεμιού,
καθώς ο πατέρας τους τραγουδά τον ύμνο της σωτηρίας.

Στην  Aussie, τον Daniel και τον David

αΘηνά. 



Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

What the fuck am I doing

Πού πας
Όλες οι λάμπες αυτής της πόλης ανάβουν για 'σενα
Όλα τα χαμόγελα και τα δάκρυα φωλιάζουν σ' εσένα
Πού πας και λούζεις τα μαλλιά σου κύματα στις νύχτες
Γεμιζεις χρυσάφι τις θάλασσες
Κι οι δρόμοι που τρέξαμε πεθαίνουν για 'σενα
πλάι στα βήματα που άργησα να κάνω
Και πως θα τους περπατήσω ξανά
Πώς θα πλύνω ξανά τα χέρια μου σ' έναν κόσμο ανέφικτο
Στάσου
κι όλη η ζωή μου κρέμεται απ' τους ώμους σου
κι όλα μου τα κομμάτια φωνάζουν το νυχτωμένο χάδι σου
Πού πας
Παίρνεις τη μοναδική μου ανάταση
Κλειδώνεις στην αγκαλιά σου τ' αστέρια,
φυλακισμένα ουρλιάζουν και χάνονται
Σβήνουν σ' έναν ύπνο ατέλειωτης ήττας
Απομακρύνεσαι στην άχλη της ανυπαρξίας
Πίσω απ' όπου ήρθες 
Σκορπίζεις ανάπαυση θανάτου
Δένω τα χέρια μου στα στήθια· παρακαλώ να με πάρεις από 'δω
Δεν ήμουν ποτέ εδώ χώρια σου.
Οι μάχες πονάνε τα πόδια μου, τα χέρια μου
Δεν θα μπορέσω ποτέ να γράψω,
αν λείψεις απ' τη γή μας
Τί στο καλό κάνω στα πεδία της μάχης αφού γεννήθηκα τρομαγμένη
κι αγαπώ τα χέρια σου
Τα χέρια σου
Η πλήρωση κι οι νύχτες που πέθανα κοντά σου
Πού πας
Ένας άφατος Θεός τα χείλη σου
κι αν έλεγες κι αν έλεγες
τραγούδια που δεν ήταν ποτέ για 'μενα
σαν αηδόνι ξεχασμένο στο πριν
Κι αν έσπασες και με κομμάτιασες
το αίμα σου κύλησε στο αίμα μου και γίναμ' ένα
Το ένα δεν μοιράζεται
Το ξέρω
Δεν υπάρχει άνθρωπος μισός
Δεν υπάρχει μίσος
Το μίσος, αγάπη που πέθανε
Κι εσύ περπατάς και στροβιλίζεσαι
Πού πας
Δεν μ' άφησες να θρηνήσω την ευτυχία
Να θάψω σαν σκύλος τα μεθυσμένα λείψανα
Να ψάλλω μοιρολόγια στ' ασημένιο διάβα της
Αλλά φεύγεις·
Δεν μ' αφήνεις να φωνάξω-
να σπάσω την ανάγκη στα δύο, να πάρεις τη μισή
Πού πας
Συγχώρα με
Θα γίνω τα πέντε σημεία σου
Συγχώρα με που κλαίω τα βράδια
Το άρωμα σου μπήγεται στις φλέβες μου
Ναρκώνει κάθε ίχνος μέρας
Κάθε αχτίδα φωτός σαν φεύγεις μικραίνει, βυθίζεται
Πού πας
Έλα
Γέλα

αΘηνά.


Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Δωσ' μου το χέρι σου

 Ντύσε τη σιωπή σου : Alexandre Desplat - River

Στήσε τον εγωισμό σου στο απόσπασμα και πυροβόλησέ τον.
Σημάδεψε κατευθείαν στο μέτωπο!
Καθώς θα πατάς την σκανδάλη, σκέψου όλες τις στιγμές που σου στέρησε
Όλες εκείνες τις αγκαλιασμένες στιγμές, τις ξέχειλες από αγάπη, πάθος, ξεγνοιασιά...
Όλα εκείνα τα βράδια που πάλευες μόνος στα σεντόνια
Όλες εκείνες τις μέρες που θα 'ταν αλλιώς αν τον είχες βγάλει νωρίτερα απ' τη μέση, αν δεν τον είχες ποτίσει τόσο ώστε να θεριέψει και να σε κατακλείσει.
Ρίξε κατ'ευθείαν στο κεφάλι, μην τον αφήσεις να συρθεί αιμόφυρτος στα πόδια σου και να κλαψουρίσει πως όλα αυτά "τα έκανε για 'σενα".
Για 'σένα θα κάνεις μόνο εσύ.

Προσευχήσου σ' ότι πιστεύεις, σ' ότι σου απέμεινε να πιστεύεις, για 'κείνους που δεν έχουν την δύναμη να κάνουν το ίδιο με 'σενα.
Συγχώρεσέ τους, άνοιξε την καρδιά σου κι άσε να φτερουγίσουν από μέσα σου όλα τα απωθημένα που σου πιάνουν πολύτιμο χώρο. Τον χώρο όπου θα 'πρεπε να πάλλεται η αγάπη.
Συγχώρησε. Βρες την δύναμη να συγχωρήσεις, ν' αφήσεις πίσω τα βαρίδια της μνησικακίας, να προχωρήσεις ελεύθερος, σχεδόν γυμνός.
Άφησε αυτούς που σε πλήγωσαν να φύγουν, να φύγουν ειρηνικά. Δώσ' τους το δώρο της μεγαλοψυχίας, μάθε τους να συγχωρούν κι εκείνοι. Ποιός μπορεί να συγχωρήσει αν δεν έχει συγχωρεθεί; Στάσου γενναίος.

Ανέβα ψηλά, και κοίτα τους δρόμους της πόλης, που χύνονται πελώριες αρτηρίες προς κάθε πιθανή κατεύθυνση. Τους δρόμους όπου μίσησες κι αγάπησες, που έκλαψες και γέλασες, τους δρόμους όπου ονειρεύτηκες. Φαντάσου την ολόφωτη αγάπη να τρέχει, να τους διασχίζει, να φτάνει παντού και να ζωντανεύει τα πάντα.
Πάρε λίγο χρόνο κι ανέβα κάπου ψηλά. Ανέβα ψηλότερα. 

Βγες στους ίδιους δρόμους κι αγάπησε. Αγάπησε τον αέρα που φυσάει το πρόσωπό σου και τις στάλες της βροχής, τους ανθρώπους που γελούν και φωνάζουν κι εκείνους που είναι σκυθρωποί. Πάρε λίγο χρόνο και νοιάσου γι' αυτούς. Χαμογέλα τους. Μπορεί να το 'χουν ανάγκη. Απάλλαξε τον εαυτό σου απ' την καχυποψία που τον τάισαν αιώνες τώρα, δεν έχεις λόγο να μισείς, δεν έχεις λόγο να κατατάσσεις, να αμύνεσαι, να σηκώνεις τείχη, δεν έχεις να χωρίσεις τίποτα μαζί τους. Μην στέκεσαι σ' αυτό που βλέπουν τα μάτια σου, μην σταματάς στο χρώμα του δέρματος, μην κάνεις πίσω στο σχήμα των χαρακτηριστικών, στον τόπο καταγωγής, στην ποιότητα των ρούχων.
Άσε την καρδιά σου ελεύθερη να γεμίσει με φως. Αγάπησε.
Εστίασε στο βλέμμα, στην καθαρότητά του, στο ανεπαίσθητο χαμόγελο, μάντεψε την ομορφιά του. Επέλεξε να βλέπεις την ομορφιά στους άλλους. Σε όλους τους άλλους. Θα εκπλαγείς απ' το πόσο συχνά θα την βλέπεις γύρω σου. Θα εκπλαγείς απ' το πόσο πολύ θα την βρίσκεις μέσα σου. Άρχισε ν' ανήκεις στην αγάπη, όχι στον φόβο.

Μην αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα. Εστίασε. Βάλε μια τάξη στο νού σου. Τί έχει σημασία για 'σένα ; Τί θελεις πιο πολύ ; Άκου τις ανάγκες σου και προσπάθησε να τις γεμίσεις, μην τις θάβεις παραφράζοντας τες σε κάτι που δεν είναι. Μην τις καλύπτεις με σεντόνια, μην τις αφήνεις να σε τρομάζουν. Ξεκλείδωσέ τους την πόρτα χωρίς φόβο. Αν είσαι μόνος, αν είσαι χαμένος, αν θες μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα φίλο, μια βόλτα, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, ζήτα το. Μόνο τότε θα το πάρεις.

Νιώσε ελεύθερος. Βγες στο δρόμο και περπάτα με σιγουριά. Απάλλαξε τον εαυτό σου απ' το άγχος. του "Τί θα πουν οι άλλοι;", "Με κοιτάζουν οι άλλοι;", "Αρέσω στους άλλους;", "Με συμπαθούν;", "Μ' αγαπούν;", "Μ' εκτιμούν;", "Με γουστάρουν;". Άφησε τους άλλους!
Μέρα με τη μέρα, γίνε ο εαυτός σου. Η ζήλια κι ο φθόνος, η σύγκριση και η ανασφάλεια δεν έχουν πια θέση μέσα σου. Αγάπησε κάθε εκατοστό του κορμιού και του μυαλού σου, κάθε παράξενο φύλλο της ψυχής σου, εκτίμησε τις όμορφες πλευρές σου κι αποδέξου τα λάθη, τις αδυναμίες, τις μικρότητες, τα ελαττώματά σου. Όλοι έχουμε, αναγνώρισέ τα, αποδέξου τα και δούλεψέ τα. Μόνο αν καταφέρεις ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου, μόνο τότε θα μπορέσεις ν' αγαπήσεις τους γύρω σου και να σ' αγαπήσουν κι εκείνοι όπως πάντα ήθελες, μόνο τότε θα μπορέσεις να εκτιμήσεις τις όμορφες μέρες έξω απ' το παράθυρό σου, να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και να ζήσεις τη ζωή που διάλεξες.

Έλα, δωσ' μου το χέρι σου, πάμε στην αγάπη.

αΘηνά.

The Tree of life