Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Σαχάρα (Сахара) της Marina Tsvetaeva

Sahara

Young men, don't ride away! Sand
stifled the soul of the
last one to disappear and now
he's altogether dumb.

To look for him is useless.
(Young men, I never lie.)
That lost one now reposes
in a reliable grave.

He once rode into me as if
through lands of
miracles and fire, with all
the power of poetry, and

I was: dry, sandy, without day.
He used poetry
to invade my depths, like those of
any other country!

Listen to this story of two
souls, without jealousy:
we entered one another's eyes
as if they were oases–

I took him into me as if he were
a god, in passion,
simply because of a charming tremor
in his young throat.

Without a name he sank into me. But now
he's gone. Don't search for him.
All deserts forget the thousands of
those who sleep in them.

And afterwards the Sahara in one
seething collapse will
cover you also with sand like sprinkled
foam. And be your hill!

1923

(Marina Tsvetaeva, Bride of Ice: New Selected Poems, Translated by Elaine Feinstein, Carcanet Press Ltd).


Σαχάρα

Αγόρια, μη φεύγετε μακριά! Άμμος
έπνιξε την ψυχή
του τελευταίου κι έμεινε τώρα
ολότελα βουβή.

Να τον αναζητήσω ανώφελο.
(δεν λέω ψέματα ποτέ, αγόρια).
Χαμένος τώρα αναπαύεται
σε βέβαιο τάφο.

Έφτασε κάποτε ως εμένα
με όλη τη δύναμη της ποίησης,
μέσα από χώρες
θαυμάτων και  φωτιάς.

Εγώ: γη ξερή αμμουδερή.
Με τα ποιήματά του
εισέβαλλε στα ενδότερα,
όπως σε κάθε άλλη χώρα.

Ακούστε δίχως φθόνο
την ιστορία δυο ψυχών:
Κρυφτήκαμε μες στις οάσεις:
τα μάτια ο ένας του άλλου.

Τον δέχτηκα μέσα μου,
λες κι ήτανε Θεός σε έκσταση,
από ένα μόνο τρέμουλο,
στο μήλο του λαιμού.


Χωρίς όνομα βυθίστηκε.
Μη ψάχνετε γι’ αυτόν. Άφαντος πια.
Η έρημος πάντα ξεχνά
όσους κοιμούνται μέσα της.

Σε λίγο τα φουσκωμένα κύματα
της άμμου θα σκάσουν–
σαν αφρός που κατακάθεται.
Και τότε η έρημος βουνό θα γίνει!