Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Πόσο

-Πες μου πως σου έλειψα
Πες μου
Πόσο
-Λύσε τα μαύρα, στιλπνά μαλλιά σου 
Ένα κομμάτι δέρμα στο πλάι του λαιμού σου 
πάλλεται ρυθμικά στην ηχώ της αγάπης 
Με φωνάζει 
[Φίλα με δάγκωσέ με φάε με χάιδεψέ με.]
-Πες μου πόσο 
Πόσο 
-Ούτε συγγνώμη, ούτ' ευχαριστώ 
Δεν τα χρειάζεσαι.
Δεν υπακούς στις λέξεις.
Τις ορίζεις απ' την αρχή.
[Νιώσε με χτύπα με αγκάλιασέ με διώξε με φίλησέ με.]
-Μην μ' αφήνεις σημάδια. 
Μ' αφήνεις. 
Σημάδια.
-Θα γράψω τ' όνομά σου σ' όλα τα πεζοδρόμια.
Θα το βλέπουν όσοι περπατούν σκυφτοί.
Θα σ' αγαπούν όλοι.
Θα σε ζηλεύουν όλοι.
[Ζήλεψέ με διώξε με ζήλεψέ με κράτα με.] 
Ανήκεις άραγε σε κάποιον ; 
Άργησα. 
Ήρθες νωρίς. 
Πρέπει να φύγεις. 
Μεί...
(Ξέχνα το.)
Βλέπεις εκείνο τ' αστέρι που μοιάζει με φάρο ; 
Τόσο. 
Θυμάσαι τη φωτογραφία μας που ξέχασες ; 
(Όλοι οι ήχοι που μου χάρισες παίζουν ταυτόχρονα στο κεφάλι μου.)
Τόσο.
Το κορίτσι με το κόκκινο μαντήλι στο μέτωπο ;
Το φλογισμένα της βλέμμα ;
Τόσο.
Ζωγράφου, Πατήσια. 
Μεταξουργείο, Παγκράτι. 
[Μην ξεχάσεις τις εφημερίδες μου.]
-Μην με ξεχάσεις.
Μείνε. 
Για λίγο. 
Εδώ θα είμαι.
Δεν έχω πού να πάω.
-Παφ.
Η ακοή μου βουβάθηκε. 
Μιλάς με τη σιωπή μου.  
Η ανάσα μου στάθηκε. 
Είναι η ψυχή μου που παγώνει το σβέρκο σου.
-Φίλα με. Αγκάλιασέ με.
Τα παιδιά ψιθυρίζουν τις ώρες που λείπεις.
Φιλάνε τις πληγές απ' τα χάδια που ξέχασες.
Οι αγκαλιές σου ξεπαγιάζουν στο μπαλκόνι μου.
-Βλέπεις ; Πέρα απ' τις κεραίες, τους ηλιακούς θερμοσίφωνες...
Είμαι στα δεξιά του ήλιου.
(Σημάδια στο κράσπεδο, το μυαλό και το τραπέζι μου.)
-Τ' άρωμά σου στο μαξιλάρι μου. 
Τ' άρωμά σου στην μνήμη μου. 
Η μνήμη μου διαγράφηκε. 
Είναι τα μάτια μου που θυμούνται. 
Τόσο. 
Μακριά. 
Κοντά. 
Τόσο.
Όσο ο αέρας της απουσίας σου με χτυπάει στο πρόσωπο.

αΘηνά.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου