Enmity

Άκου αυτό: Angus and Julia Stone - Draw your swords

Γειά, είπε.
Τί είμαι ; Τί είμαι ;
Ένας κόμπος στο λαιμό.

Δυο χέρια δυνατά,
μ' ασπρισμένες τις αρθρώσεις απ' την ένταση.
Οξυγόνο που λιγοστεύει σε δαιδαλώδεις αρτηρίες.
Λαβύρινθος.

Μίτος πουθενά.
Εξ αγχιστείας εχθροί εμείς οι δύο.
Δάκρυα που παφλάζουν σ' ακτές ματιών σφαλισμένων.
Ζάλη που νανουρίζει αποκαρδιωμένες πράξεις.
Εκείνες που αναζητάς με τα μάτια δεμένα.
Τυφλόμυγα.

Ένα, δύο, τρία.
Ξέρεις που πετάς την πέτρα
Προχωράς.
Με το ένα πόδι.
Κουτσό.

Τέσσερα, πέντε, έξι.
Τί ψάχνεις ; Τί ζητάς ;
Κόκκινο, λές.
Μετράς.
Τρέχω μακριά.
Κρυφτό.

Στο είπα.
Φοβάμαι τα ύψη.
Κρατιέμαι απ' το βαμμένο σίδερο και στροβιλίζομαι
Κι εσύ κοιτάς.
Ο ίλιγγος μου μπερδεύει τα γόνατα
Κι εσύ κοιτάς.
Κάτι λες.
Δεν μπορώ ν' ακούσω, τ' αυτιά μου βουίζουν.
Σκοτοδίνη.

Τρέχεις.
Πιέζω τα μάτια στους βολβούς τους
Λες κι έτσι θα τ' αναγκάσω να δουν
Ψηλαφώ την κατεύθυνση
Κάπου ακούω να κοντοστέκεσαι,
Να λαχανιάζεις
Ψελλίζεις ένα πνιγμένο "εδώ"
Πού είναι το εδώ ;
Τυφλόμυγα.
Κυνηγητό.

Κρύο/ζεστό.
Εδώ.
Τα πόδια μου δεν βαστάνε.
Γονατίζω στο στεγνό χώμα
Πλησιάζεις.
Φέρνεις στα χείλη μου ένα μπουκάλι νερό.
Τ' απομακρύνεις προτού να πιω.
Το χύνεις επιδεικτικά στο χώμα.
"Σειρά σου. Μέτρα." ψιθυρίζεις στ' αυτί μου.
Κρυφτό.

Μεγάλωσα.
Κουράστηκα να παίζω.

αΘηνά.

Έδαφος

Άκου αυτό: Smiths - Asleep

Καθισμένοι στο ημίφως,
Τα δάχτυλα σου σέρνονται στο μωσαϊκό
σχεδιάζουν αόρατες λέξεις.
Αυτές που δεν σ' άφησα να πεις.
Σήμερα είσαι εδώ, έτσι δεν είναι ;
Μπορώ να σε δω να περνάς από δωμάτιο σε δωμάτιο
Σε βλέπω να πηδάς απ' το μπαλκόνι
Μια τουλούπα καπνού

Απόψε είσαι εδώ έτσι δεν είναι
Νομίζω, μπορώ να σε νιώσω στον αέρα
Μυρίζω την μουσική π' αναδύουν τα μαλλιά σου
Οι παλάμες σου υγραίνουν ελαφρά το γόνατό μου
Κι αποκλείω ήχους,
Έναν-έναν.
Ακούω τη μουσική,
γειτονικούς ψιθύρους.
Τις κραυγές της τηλεόρασης  στ' απέναντι διαμέρισμα
Το βουητό του δρόμου.
Βιαστικά βήματα.
Γέλια.
Γέλια.
Ακούω μόνο τη μουσική σου.

Καμιά φορά νομίζω πως τα πόδια μου ξεχνούν να περπατούν.
Ξεχνούν τα νεύρα μου ν' αντιδρούν στα ερεθίσματα.

Κάθε μπαλκόνι και μια αθόρυβη μάχη
Κάθε σου κίνηση και πιο στοχευμένη
Αράχνες στα μηνίγγια μου

Οι θαμπές βόλτες στην πόλη.
Δεν θέλω να καταλάβεις.
Ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρά σου
Κοίτα... Κι όμως είσαι 'δω απόψε
Πίνεις απ' τη μπύρα μου
Λες πως θες να μείνουμε οι δυο μας.
Κι όμως ξέρω που είσαι απόψε.
Γέλια.
Εμένα γελούν,
Ξάπλωσα στο πάτωμα

Ήθελα να το νιώσω σκληρό πάνω στο σώμα μου
Να μ' ανατριχιάσει η ψύχρα του.
10:56.
Νωρίς για ημίμετρα
Κι όμως πολύ αργά για εξηγήσεις

Παράλογο να μου μιλάει το τρεμόπαιγμα της φλόγας
Κι οι σκιές επιτακτικά μου ζητάνε το λόγο
Πολύ αργά για εξηγήσεις.
Ξάπλωσα λίγο να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά
Ας μην συζητήσουμε απόψε
Θέλω μόνο να φαντάζομαι τη φωνή σου
Μην φτιάξεις πλάνο και γι' απόψε
Δεν είμαι για πολλά
Όπως θα μαι ξαπλωμένη
Βάλε το κρύο χέρι σου στην πλάτη μου
Πέρασε το κάτω απ' την μπλούζα μου
Απόψε μόνο κράτησε με στις παγωμένες σου παλάμες.

αΘηνά.

Τέλος εποχής

Πώς χώρεσαν όλα σε μιαν άνοιξη; 

Κι εκεί που ήταν συνήθως τα καλοκαίρια μου κτητικά.
Μια στιγμή, κοίταζες πέρα το μπλε, χρυσοδάχτυλο ορίζοντα,

Ύστερα γύρναγες το βλέμμα-
κι έβλεπες το στρώμα σου να πλέει στα βαθιά.

Κάθε σου απλωτή και πιο μακριά.
Κάθε σου απλωτή και πιο ανώφελη.
Αυτή η ήρεμη παλινδρομική κίνηση απ' το κύμα,
Αυτό το καλοκαιρινό μελτέμι,
θα στα 'παιρνε όλα μακριά.
Τελικά.

Το 'ξερες πως θα συμβεί.
Μια στιγμή ν' αφεθείς στην ευτυχία,
Αρκεί.

Τέλος του Μάη τώρα.
Νιώθω σα συμπιεσμένη ρόδα.
Τρέχω και γυρίζω.
Νομίζω θα σκάσω από στιγμή σε στιγμή
Κι όλο αναρωτιέμαι :
Πώς χώρεσαν όλ' αυτά σε μιαν άνοιξη;

Χώρεσαν κι οι μεταμφιεσμένοι χειμώνες
Κάτι νύχτες ολόγιομες,
και 'κείνα τ' αναλφάβητα βράδια.
Χώρεσαν και τα κρουστά σου πόδια
και της κιθάρας οι σπασμένες χορδές.

Χώρεσαν κι οι μοναχικές καταιγίδες
κι οι νηνεμίες πριν τις συμφορές
κι όλα τα γιατί και τα σε θέλω 
πρόφτασαν να χαράξουν, να ναυαγήσουν
και ν' αναγεννηθούν σ' άλλη στεριά.

Χώρεσαν και τα λιωμέν' απογεύματα,
μουσκεμένα παγκάκια ερωτικά,
νυχτικιές μελωδίες, συναντήσεις απρόσκλητες
ταξίδια μ' ανεμοδαρμένα μαλλιά,
τσιγάρα, τσιγάρα, τσιγάρα.

Και 'κει που ήταν η άνοιξη μου, συνήθως μονότονη
Στιγμές συνηθισμένες σ' ακολουθία τακτική

Μια στιγμή γύρισες το βλέμμα-
Στου ήλιου το μαξιλάρι λίγο πιο δεξιά.

Κάθε βήμα σου και πιο κοντά.
Κάθε βήμα σου, βαμμένο την αίγλη του έρωτα.
Αυτό το τράνταγμα στην κίνηση της ρόδας
Αυτό τ' αγέρι που φτερουγίζει στο πρόσωπο
Ήρθε, και τα 'φερε όλα.
Τελικά.

Τέλος του Μάη τώρα.
Νιώθω σαν μεθυσμένη χώρα.
Χορεύω και φωνάζω.
Νομίζω θα σκάσω από στιγμή σε στιγμή.
Κι όλο αναρωτιέμαι :
Πώς χώρεσαν όλ' αυτά σε μιαν άνοιξη;

αΘηνά.

Ηχογραφία

Άκου αυτό : Come Away Melinda - Uriah Heep

Τις πρώιμες καλοκαιρινές βραδιές
που το φεγγάρι ανάβει τα τσιγάρα μου,
ενώ ακόμη αναρωτιέμαι που πάνε τα γέλια σαν ηχούν
και χάνονται.
Ή τί βλέπουν άραγε τα μάτια σου.
Κι αν είναι τα φεγγάρια παντού τα ίδια,
όπως κι κάφτρες των τσιγάρων
που θυσιάζονται στην απραξία.
Κι αν είναι το βουητό, απ' τ' αυτοκίνητα δίχως προορισμό,
ίδιο παντού.
Ίδιες παντού κι οι μοναξιές.

Το φως σου διαθλάται πίσω μακριά,
πέρα απ' τις κεραίες  και τους ορίζοντες.
Λιγοστεύει και σιγοτραγουδάει τις μελωδίες που μου 'μαθες.
Κι ό,τι θέλω, είναι να τραβήξω μια φωτογραφία σου.
Μια φωτογραφία.
Και να 'σαι όπως σε ξέρω εγώ.
"Να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο" 

Τί κι αν εμείς οι δύο δεν θα περπατήσουμε μαζί
κανένα μεσημέρι,
Αν θα μιλάμε σαν να μην συναντηθήκαμε ποτέ
Αν πρέπει να σε βλέπω μόνο όταν οι αυλαίες πέφτουν
Κι όταν σκοτεινιάζουν τα κόκκινα βελούδα στα καθίσματα
Ν' ακούγιεται μονάχα το γέλιο της σιγής,
ή το τραγούδι της Μελίντα,
μέσα από την παλιά χαλασμένη σου κασέτα.

Κάτι τέτοια καλοκαιρινά βράδια,
σε βλέπω να περνάς με το ποδήλατό σου,
μικρό, με κοκκινισμένα εκστατικά μάγουλα.
Σφυρηλατείς μουσικές.
Απ' τον ήχο που κάνει το μέταλλο καθώς χτυπά στ' αμόνι,
ή αυτόν της αναμονής μιας απόπειρας απόδρασης
που δεν έρχεται ποτέ.
Ακούω τον ήχο απ' το αίμα στις φλέβες σου,
όταν το μυαλό σου ξεφεύγει.
Κι αυτόν που κάνει το τσιγάρο σου
όταν αποχωρίζεται τα δυό σου χείλη.

Διαστέλλονται οι ήχοι σου στο κεφάλι μου.
Γίνονται συναυλία μυστική.
Στην σκηνή παίζεις μονάχα εσύ.
Με τα φώτα σβηστά και τα καθίσματα άδεια.
Παίζεις μονάχα για μένα.
Δεν με νοιάζει που δεν υπάρχεις πουθενά τα μεσημέρια.
Αφού ακούω το χρώμα της φωνής σου
και φαντάζομαι την παραμικρή σου μετατόπιση

| Συμβαίνει καμιά φορά,
Nα βλέπω τη σκιά να χαράζει στα μάτια σου.

Με βλέπει κι αυτή
Αναζωπυρώνει τ' απλανές μου αστέρι.
Διαβάζει τα λάθη μου,
Τα συμμερίζεται, τα χαϊδεύει.
Τους στρώνει στοργικά να ξαποστάσουν
Μ' ακούει με τις ώρες...
Μου δείχνει τον κόσμο μέσα απ' το βλέμμα σου
Κι ας είναι πέρα απ' τον ήλιο -
κοιμόμαστε και ξυπνάμε αγκαλιά.

Συμβαίνει καμιά φορά,
κι είναι απ' αυτά που ποτέ σου δεν ξεχνάς.

αΘηνά.

Πόσο

-Πες μου πως σου έλειψα

Πες μου

Πόσο

-Λύσε τα μαύρα, στιλπνά μαλλιά σου 

Ένα κομμάτι δέρμα στο πλάι του λαιμού σου 

πάλλεται ρυθμικά στην ηχώ της αγάπης 

Με φωνάζει 

[Φίλα με δάγκωσέ με φάε με χάιδεψέ με.]

-Πες μου πόσο 

Πόσο 

-Ούτε συγγνώμη, ούτ' ευχαριστώ 

Δεν τα χρειάζεσαι.

Δεν υπακούς στις λέξεις.

Τις ορίζεις απ' την αρχή.

[Νιώσε με χτύπα με αγκάλιασέ με διώξε με φίλησέ με.]

-Μην μ' αφήνεις σημάδια. 

Μ' αφήνεις. 

Σημάδια.

-Θα γράψω τ' όνομά σου σ' όλα τα πεζοδρόμια.

Θα το βλέπουν όσοι περπατούν σκυφτοί.

Θα σ' αγαπούν όλοι.

Θα σε ζηλεύουν όλοι.

[Ζήλεψέ με διώξε με ζήλεψέ με κράτα με.] 

Ανήκεις άραγε σε κάποιον ; 

Άργησα. 

Ήρθες νωρίς. 

Πρέπει να φύγεις. 

Μεί...

(Ξέχνα το.)

Βλέπεις εκείνο τ' αστέρι που μοιάζει με φάρο ; 

Τόσο. 

Θυμάσαι τη φωτογραφία μας που ξέχασες ; 

(Όλοι οι ήχοι που μου χάρισες παίζουν ταυτόχρονα στο κεφάλι μου.)

Τόσο.

Το κορίτσι με το κόκκινο μαντήλι στο μέτωπο ;

Το φλογισμένα της βλέμμα ;

Τόσο.

Ζωγράφου, Πατήσια. 

Μεταξουργείο, Παγκράτι. 

[Μην ξεχάσεις τις εφημερίδες μου.]

-Μην με ξεχάσεις.

Μείνε. 

Για λίγο. 

Εδώ θα είμαι.

Δεν έχω πού να πάω.

-Παφ.

Η ακοή μου βουβάθηκε. 

Μιλάς με τη σιωπή μου.  

Η ανάσα μου στάθηκε. 

Είναι η ψυχή μου που παγώνει το σβέρκο σου.
-Φίλα με. Αγκάλιασέ με.
Τα παιδιά ψιθυρίζουν τις ώρες που λείπεις.
Φιλάνε τις πληγές απ' τα χάδια που ξέχασες.
Οι αγκαλιές σου ξεπαγιάζουν στο μπαλκόνι μου.
-Βλέπεις ; Πέρα απ' τις κεραίες, τους ηλιακούς θερμοσίφωνες...
Είμαι στα δεξιά του ήλιου.

(Σημάδια στο κράσπεδο, το μυαλό και το τραπέζι μου.)

-Τ' άρωμά σου στο μαξιλάρι μου. 

Τ' άρωμά σου στην μνήμη μου. 

Η μνήμη μου διαγράφηκε. 

Είναι τα μάτια μου που θυμούνται. 

Τόσο. 

Μακριά. 

Κοντά. 

Τόσο.

Όσο ο αέρας της απουσίας σου με χτυπάει στο πρόσωπο.

αΘηνά.

Cell-wall

What is she?
Is she waiting something different from me?
Is she satisfied of what I am?
(What am I? )
Then I return back in my blackness.
I lie back in my nothing
like a bacterium in its capsule.
And I'm waiting until the conditions become favorable
Evolving into a caterpillar
Then into a blind horse
(And million years after, into a well respected mosquito)

There it was, coming out of my throat
It was flowing out of me
I couldn't help it at all
Liquid.
And sticky.
As a newborn child
As a newborn idea
With no identity

Do you remember the first time you ever saw a thunder?
A drop of rain?
A very crimson cherry?
Her most dazzling smile?
Can you recall the very first time that you felt ashamed?
[Shame. A useless feeling.
Just like egoism.]
You have to support your acts, she said.
Even if you're acting like a worm, I thought.

[Sometimes I need a rigid, feelings-proof, impervious cell-wall
To inclose my corrupted, crooked soul.]
After a long time of hibernation,
The huckleberry's light, that violates to my capsule
Breaks down my defences
And it's strong enough to crack into my embattled cell-wall.
(The echo of my warning trumpets resounds at my procaryotic cells.)
When longer my somnolent eyes get used to it
It's the time that I know it's too late to fight
[The demons of your love]
[The dragons in your eyes]

Go with the flow if you cannot make a change,
they say.
Don't be afraid to compromise,
with your feelings
(It's not a big deal)

Undeniable progress.
The spring of life,
[Spring, of my life]
The era finally came.
Conditions are favorable.
Wake up the bears !
Sing the hymn of resurrection !
Paint your cheeks in ''coming back'' red.
[Carmine, cinnabar, mercury, dragon's blood,
Sorcery, dracaena, witchcraft, spells,
gypsy's chiromancy, oracle, Pythia.]

That's the prophecy :

Prepare to give birth to Love 
To be born from her womb.
Prepare to be a bacterium,
a caterpillar,
a blind horse
or a well respected  mosquito. In love.

Whatever you are 
be in love.

αΘηνά.