οδηγίες χρήσης

είμαι ευαίσθητη

μπορεί να ξεβάψω την πρώτη φορά,

ή και όλες τις επόμενες

πλύνε με χωριστά

στους τριάντα

στο χέρι

όχι στύψιμο

κρέμασέ με ανάποδα

να σταλάξει από μέσα μου 

ο φόβος ότι μια μέρα θα ξεχάσω·

δίχως μανταλάκια ―

μου φέρνουν αναγούλα.

ή και

στεγνό καθάρισμα δακρύων, 

παρόλο που τ' απεχθάνομαι,

αν είναι εν πάση περιπτώσει 

να το κάνεις,

κάντο με ταμποναριστά φιλήματα

απαλά

και 

φόρα με κατάσαρκα· 

τίποτε να μην παρεμβάλλεται αναμεταξύ μας ―

ιδίως η καθρέφτινη ωραιοπάθεια

που δεν αφήνει μήτε τζάμι ήσυχο

στον υπόγειο σιδηρόδρομο

της ματαιοδοξίας

κι άφηνέ με να μουλιάσω

στη θαλπωρή μιας Κυριακής πρωί· 

έχε υπόψη σου πως

διατηρούμαι σε θερμοκρασία

θερινού απογεύματος

σε κάποιο ράφι δυτικό 

ξέρεις, για τα ηλιοβασιλέματα 

μα να μην μ' αφήνεις μόνιμα εκεί 

τείνω να μελαγχολώ

τις άλλες ώρες της ημέρας.

ιδίως τις μεταβραδινές,

σχηματίζονται επάνω μου 

μικροσκοπικές κηλίδες 

μούχλας

όπως ακριβώς στο ταβάνι

του μπάνιου

παίρνε με αγκαλιά

προτού ξυπνήσω 

προτού κοιμηθώ

και κατά τη διάρκεια,

χώνε με στη τσέπη σου,

κουβάλα με στη δουλειά μαζί σου,

πλέκε με στα μαλλιά σου

κολλαριστά σιδέρωνέ με στο στέρνο σου 

μια μεταξοτυπία ασυγκράτητη ―

παίξε μου φυσαρμόνικα 

και τραγούδησέ μου

δύο φορές τη μέρα 

απαραιτήτως.

πότιζέ με κάθε Τρίτη,

κάθε δεύτερη Τρίτη 

βγάζε με στον ήλιο·

να ρεμβάσω

άφηνέ με τριάντα τουλάχιστον

λεπτά

κλάδευέ με προσεκτικά

και κόβε μου τ' αγκάθια

κάθε που γεμίζει η σελήνη

βάζε με να ξεκουράζομαι

αποβραδίς

σκεπασμένη με προστατευτική 

μεμβράνη κί ύστερα

τσιγάρισέ με

σε χαμηλή φωτιά -

αντικολλητική σαγήνη

να ροδοκικκινήσω έξαψη.

στον αέρα,

για τριάντα περίπου λεπτά,

στους διακόσιους τριάντα.

ν' απολέσω τα υγρά μου,

να τραγανίσει η σάρκα μου

και μερικές σκόρπιες ακόμη 

συμβουλές

για καλύτερη αποστράγγιση:

το σώμα μου μυρίζει

ηλιοκαμένο στάχυ, μαργαριτάρια

και μπισκότα κανέλας

κι αυτά τα πράγματα δεν είναι 

να τα παίρνει κανείς αψήφιστα.

τέλος,

σ' εκλιπαρώ,

μην τραβήξεις ποτέ τα φτερά της ουράς 

ενός αρσενικού παγονιού –

τί γενοκτονία!

δεν είναι δα και τόσο περίπλοκο.

χίμαιρα

άκου αυτό

κάθισε κάτω πλάι μου,
είμαστε κι οι δυό μας δάση·
θα σε μάθω ξανά
πως ν' απλώνεις τα χέρια στο χώμα
πως –
να τα βυθίζεις, να τ' αφήνεις 
εκεί να ριζώσουν
με δαιδαλώδεις διακλαδώσεις
ίσα με τη χάση.
πως να σε ποτίζει η βροχή,
και να σε θρέφει ο ήλιος,
να βυζαίνεις ηλιαχτίδες
όπως σου πρέπει

κάθισε κάτω πλάι μου,
θέλω να μου πεις το ριζικό μου·
βάδισε το δάχτυλό σου στην 
παλάμη μου
χύσου εκεί στο δέλτα που 
συναντώνται οι ζωές μας
κολύμπησε μέσα μου, ρίξου 
απάνω μου καταρράκτης
garganta del diablo –
θα με μάθεις να επιπλέω
ανάμεσα στα έπιπλα
και να ίπταμαι σεληνιασμένη σε 
ύπτια στάση·

ένα βράδυ που θα 'χουν τελειώσει 
όλα αυτά
κι αφού μπολιάσουμε τις ρίζες 
των χεριών μας σ' αρχαίες πλεξούδες,
θα βουτήξουμε στην έναστρη 
επιδαύρεια νύχτα,
στις εκβολές του βουτυρένιου 
γαλαξία:
τόσο μικροί και απέραντοι,
αγάπη μου 

αΘηνά. 

άσηπτος νέκρωση

κλεισμένοι εδώ μέσα ―
βρίσκουμε καινούργιες χρήσεις στα άνθη
τους φτιάχνουμε προθήκες χάρτινες
κλινοσπεπάσματα από τιτιβίσματα
(εγκοίμηση φριχτή μιας χαμένης άνοιξης)
και τ' αποθέτουμε εν τόπω αναψύξεως,
ξημέρωμα Μεγάλης Παρασκευής
κλεμμένο δεντρολίβανο και κουλιάστραντο
κάτω απ' το μαξιλάρι
για να δω ποιός θα με πάρει ―
επώαση εαρινής ονείρωξης
και σ'ένα βράδυ μέσα
ασπρίζουν τα μαλλιά μας ―
διυλιστήρες τ' αργυρού φωτός
σαν τάφοι ασβεστωμένοι
κατάσπαρτοι λευκά χελιδόνια

κλεισμένοι εδώ μέσα ―
βρίσκουμε καινούργιο ανάθεμα στα άνθη
γιατί μας πονούν
έτσι που δαυλίζουν το φως
έτσι που σφαδάζουν το χώμα ―
μεθάμε ασθμαίνοντας νυχτολούλουδο
κι ασελγούμε φθονερά
πέρα στις ξόβεργες θρυμματισμένων άστρων
μια αιμωδία ακράτητη ―
καταχρώμαστε τη γλώσσα
ο ένας του άλλου
κι ύστερα καταπίνω τον λυρισμό σου αμάσητο
εγκάθειρκτη σε μιαν ιδέα φεγγαρόφωτου
κι εγκυμονώ μέσα μου μούσες
ως τον κλήδονα

αθηνά.

γενηθήτω το θέλημά μου

μια τέτοια νύχτα καραντίνας

κι ενώ

κοιμάσαι ήσυχα ―

δέκα λεπτά απ' το προσκεφάλι μου,

ασημώνω τη βροχή

που αγριοδέρνεται

στις ξεσκισμένες τέντες

και λυσσομανάει

τα σκουριασμένα κάγκελα,

να με ξεπλύνει·

να παρασύρει το σπέρμα μου

και να με στάξει σύγκορμη

απ' τις υδρορροές στο μπαλκόνι σου

να ποτίσει την καύλα μου

στα φθισικά πεζοδρόμια

στις υποσιτισμένες νεραντζιές

να μην μπορείς άλλο πια να κοιμηθείς,

να ησυχάσεις τα μεσημέρια,

να με μυρίζεις στους δρόμους,

να τρυπώνω απ' το νυχτερινό παράθυρο

ολονυχτία στη στύση σου·

να τη γονιμοποιήσει,

να τη βαστάς μπουμπούκι

ξέφρενο κατακόκκινο

έτοιμη να εκραγεί

παλινδρόμηση δίχως ανάσα

καύλα επάρατη

γενηθήτω το θέλημά μου

αΘηνά.

τα χαϊδευτικά

[άκου αυτό]

σήψη μου, ζωή μου

γκαζόν μου απότιστο

κατακαλόκαιρο

ήλιε μου ντάλα και

κομμένα φρένα μου

λιγοθυμιά και σκόνη μου

σπηλιά μου ανήλιαγη

έλος μου συμπαγές

τέλος μου μαντεμένιο

εωσφόρε μου, ατελέσφορέ μου

μπόρα μου, χώμα μου

Χιροσίμα μου

στύση μου κι ανάφλεξή μου

κρίση πανικού μου

Περλ Χαρμπορ μου

υπερηχητικό μου αεροσκάφος

πόλεμέ μου αδιάκοπε

πυξίδα μου

Yilduz μου

Κωνσταντινούπολή μου  

γυαλί μου στις όχθες του Βοσπόρου

φαινόμενό μου, θαύμα μου όγδοο και πρώτο

κρόκε κι ασπράδι μου

όλο το τρυφερό το κόκκινο

του καρπουζιού

σπατάλη μου,

σκυτάλη μου,

λεπίδα μου

ενίοτε αιχμηρή,

κάποτε με το έψιλον αρχινάς

αχινε μου

με ύψιλον

φύκι μου ταξιδεμένο

που κολλάς ανάμεσα 

στα μπούτια μου

αλάτι μου, ζωή μου

κρατήρα μου και ρήγμα ενεργό

τεκτονική μου πλάκα

σπίρτο μου, καύτρα μου

σημάδι στο δεξί

καρπό μου

τρέμουλο στο χέρι μου

βομβαρδισμέ μου

κράσπεδό μου ρημαγμένο

απομεινάρι μου

συντρίμμι, συντριβή μου

μικρό μου δοξάρι,

συναξάρι,

μουσική μου, φθόγγε μου

εναρμόνιε

γιασεμί μου ματζόρε

παιδικό μου μεσημέρι

και μελτέμι μου, βουτιά μου

πλωτή μου λύση

απώθησή μου άγνωστη

απόληξη μου άφθαρτη

ιερή μου απόγνωση

και γνώση μου ήμερη

Τσερνόμπιλ μου ραδιούργο

διαστημόπλοιό μου

γκρεμέ μου, γούρνα μου

φαράγγι μου απροσπέλαστο

λαρύγγι μου αδιάβατο

βουνό μου – ποτε δεν θα σ’ ανέβω

κορυφογραμμή μου

Δολομίτη μου

ωδή μου, αγρίμι μου

σεντέφι μου

γρατσουνιά στα μάγουλα

συρραπτικό μου στο συρτάρι

συνδετήρα μου, διακορευτή μου

(με τρυπάς, με ουρλιάζεις)

βασιλιά μου, σκλάβε μου
Ιούδα μου, φυλή μου

ύμνε μου ακάθιστε

σιρόκο μου, σιρόπι για το

βήχα του χτικιού

ηρεμιστικό μου και μαινάδα μου

με nada μου και todos

αΘηνά.

μουσ(εί)α

όλη η μέρα μετριέται σε

σπαράγματα·

ψηφιδωτών αγαλμάτων λυκήθων·

αμφορέων σκέψεων 

ερυθρόμορφων πρώτα, 

ύστερα ασφυκτικά μελανόμορφων 

ούτε που ήξερα πως ήταν εκεί, 

θαμμένες 

ούτε που πρόφτασα να τις ξεθάψω

κι ανάσαναν· κι ανασαίνουν 

και τίποτα άλλο δε μ' αφήνουν 

να σκεφτώ απ' τα σπαράγματα 

της φωνής σου, 

η κυριακή μετριέται σε

σπαράγματα

κι ανασυνθέτω ψηφιδωτά 

τα πέτρινα 

χείλη σου

αΘηνά. 

κενοκτηνοσύνη

άκου αυτό

Τί κάνεις πώς περνάς
Ποιά αιχμηρή αμηχανία
σε ξεκοιλιάζει
Πώς γερνάς πώς υποφέρεις
Πού σκορπίστηκες σήμερα
Γειά τί κάνεις πώς περνάς
Κάθετες απαντήσεις
ζωές οριζόντιες δίχως
διακυμάνσεις
Συμβαίνουν εδώ κι εκεί
Εκεί αδυνατώ να είμαι
εδώ εκπυρσοκροτώ και φλέγομαι
μια απανθράκωση γελοία
που στάζει ανεκπλήρωτο
φωνάζει αηδία
Μια αγένεια καλύπτει το δέρμα σου, μια παλινωδία
ενα βλέμμα συγκεχυμένο
Διαβάζω τις λέξεις μία προς μία
μήπως καμιά παράπεσε
μήπως κάποιο ξεχασμένο γράμμα ευδοκιμεί
μήπως φυτρώσει εκεί κάτω κάποια σκέψη
Η σκέψη για παράδειγμα πως δείλιασες
Η σκέψη πως δεν θα ξαναδειλιάσεις
Μα τα δειλινά μοιάζουν με τα δειλιάσματα
γέρνουν αναπόφευκτα προς τη σελήνη,
όπως και τα δάκρυα.

αΘηνά.

Μερόνυχτα

A case of you

Θέλω να σε κοιτάζω όταν πλαγιάζεις.
Ν' ακούω τον ήχο απ' τα βλέφαρά σου στο μαξιλάρι·
το πως ανοιγοκλείνουν προτού δοθείς στον ύπνο.
Θέλω να κλέβω τη ζεστασιά σου με τα ξυλιασμένα πόδια μου,
να χώνω τη χούφτα μου στα σκέλια σου
να περπατώ με τα χείλη μου στα μαλλιά σου.

Είσαι οι μουσικές και τ' αστέρια·
Oι θεωρίες που σκαρφίζεται το κεφάλι μου.
Είσαι οι λέξεις που σκαρφαλώνουν στο λαιμό μου·
Αυτές που σκοντάφτουν και κάνουν τα μάτια μου να γυαλίζουν,
κι εκείνες που γλιστρούν και γκρεμίζονται·
Που ξεφεύγουν και τρέχουν κατά πάνω σου να πέσουν στην αγκαλιά σου.
Εκείνες που ικετεύουν ένα φιλί σου κι εκείνες που σου ορμούν
και σε σπρώχνουν, σε τσακίζουν, σε φωτίζουν,
σε γλείφουν, σε ποτίζουν, σε αγγίζουν, σε χωρίζουν.

Είσαι οι θυσίες όλες που θα ήθελα να κάνω
μα δεν τολμώ να προσπαθήσω.
Είσαι τα χέρια μου που βάφονται με αίμα·
Κι όλα τα χρώματα που μ' απαρτίζουν. Ένα - ένα.
Οι εφιάλτες που με ξυπνούν και με τραντάζουν.
Τα γέλια που αλαλάζουν και μου χαράζουν το πρόσωπο.
Οι σεισμικές δονήσεις που χρειάζομαι για να συνεχίζω
και τα βήματα που χορεύω προς τα μπροστά, προς τα πίσω.

Είσαι η συνήθεια κι η αλήθεια·
τα στήθια και η βοήθεια.

Δεν με νοιάζει το πόσο, το που, το γιατί.
Μα το τόσο, το όσο, το μαζί.

Θέλω να κατοικείς στο κρεβάτι μας·
να εγκατασταθείς στο κορμί μου.
Θέλω να σε κοιτάζω κάθε φορά που θα πλαγιάζεις από 'δω και πέρα.

αΘηνά.

"I see you everywhere, in the stars, in the river, to me you are everything that exists; the reality of everything."  

Virginia Woolf 

Tu m’ abysses.

Κέλομαι σε Γογγύλα

Ώρες ώρες λείπεις απελπιστικά.
Τόσο, που νομίζω μπορώ να σε εφεύρω ολόκληρη·

Να σε αφήσω στο κέντρο της κάμαράς μου,
και να χαζεύω το φέγγος του σκοτωμένου μας έρωτα.
Να αναπαραστήσω τα ολόλιμνα σκοτεινά σου μάτια·

Να ανακαλέσω και την παραμικρή λεπτομέρεια
του ωχρού προσώπου σου,
Την παραμικρή χαραμάδα του ισχνού κορμιού σου.

Μπορώ μέχρι και να κουβεντιάσω μαζί σου·
Να αναπαράγω την κύκνεια φωνή σου ξανά και ξανά-

Κι ύστερα να μπω μέσα σου και να κυλιστώ ερμητικά στην ύπαρξή σου.

Ώρες ώρες λείπεις αμετάκλητα.

αΘηνά.

11 Απριλίου

Εκεί στο απάτητο σφρίγος του θέρους
μπολιάζονται οι εποχές
και μεταλαβαίνουν οι νύχτες·
Ακολουθείς την πρωινή καταχνιά
έως την άκρια της μέρας·
Γυρεύεις αυτό που έχασες,
στα πέρατα του χρόνου
και στα ψηλά βουνά.
Στην εκκωφαντική ησυχία
και στ' ουρανού το φαεινό φανέρωμα.

Άοκνα τα μεγέθη των φάρων
Ανέφικτες οι ατέρμονες κορφές
Τα φαράγγια, σκυλιών αλυχτίσματα

Ρίγανη, κυνόροδα, θυμάρι.

*

Επισπεύδω τις φυγές μας-
σε εντολές φόβων μετεωριζόντων
που κάποτε,
πολύ πριν να υπάρξουμε,
Μας χάραξε κάποιος στο κέλυφος του νου·

Ξοδεύομαι ύστερα, να γλείφω κάθετες πληγές·
Λες και χαθήκαν τ' ανοιξιάτικα κορμιά
τα ντυμένα πόθους, τα ηλιοστάλαχτα

Κι αντί να σημαδεύω στόματα
αειθαλή κι ανήσυχα
Φυλλίζω σελίδες στα ημερο.λόγια
κι αναζητάω συνδετήρες,
σκόρπια γράμματα.

Άφατα τα φιλιά των βράχων στα κύματα
Αναπόφευκτες οι χαράδρες των ματιών
Τα καρδιοχτύπια, σκοτωμένα αινίγματα

Φλισκούνι, δυοσμαράκι, μέντα.

*

Ένας ξυλιασμένος πάταγος
ένα κρανίο γερό που σπάζει στα δύο
κι ιδού· γεννάται
στους αφρούς της αιώνιας θάλασσας
η θεά, κόρη αρματωμένη,
χείλια ματοβαμμένα
σκονισμένα βλέφαρα,
πέλματα μυρωμένα

Υψώνεται πάνω απ' το αυγόμορφο νησί
Πετά τα όπλα και ντύνεται τους ελαιώνες
μυρένεται το φως, της νερατζιάς τα άνθη
στα πόδια τα γυμνά φορεί
όλες τις απόκρυφες νυχτερινές σου σκέψεις

Ανείπωτα τα λόγια των ραψωδών στα έπη
Αβάσταχτοι οι αιώνες στους ώμους μας
Τα μεσημέρια, κι η χρυσαφένια σκόνη τους

Σεμπρεβίβα, νερακίζια, αγιόκλημα.


*

Γλειψιματίες κι ερωμένοι μιας εποχής
που δεν ακούμε τον ύμνο της
Μα της χαιδεύουμε ακούραστα το χέρι.
Ώσπου να 'ρθεί το θέρος.
Πάντοτε με την ίδια σειρά:
Ο άγουρος Ιούνιος·
ο ξέφρενος Ιούλιος·
ο διάττοντας Αύγουστος·

Να γυμνώσουμε την λάβρα μας,
να φορέσουμε στις λέξεις, αιδούς στεφάνια.

Μια,
Δυό αράδες,
Τρεις

Ξαγρυπνούν στην ηχώ μιας μόνο λέξης.


ΡΕΙΓΟΣ


Αμόλυντες οι πλάκες της αυλής 
Ατελείωτες οι τύψεις των μαιάνδρων
Τα μάτια σου, αστεριών φιλήματα 

Κάκτοι, τριαντάφυλλα, τσουκνίδες.


αΘηνά.

Artwork: Waldemar Strempler

Ερωτα.παντήσεις

Do you love me?

Μ' ερωτας αν·
Ξυπνώ με τη σκέψη σου αν·
Σ' αγάπησα κάποτε κι αν·
Ξεπαγιάζω τα βράδια αν·
τ'απογεύματ' αδειάζω,
Ν' ακούσω φωνάζω αν·
Καταφέρνω και σε καταχωνιάζω αν·
Περνά μέρα χώρια σου αν-
ανατριχιάζω για σένα αν·
Γράφω  για 'σένα αν·
Τρομάζω για 'σένα αν·
Θα γυρνούσα σε 'σένα αν·
Μ' αγαπούσες μια μέρα. Αν.

Σ' ερωτα.ω αν·
Μου φτιάχνεις σκοτάδια, μου γνέφεις με χάδια και αν·
Μ' ονειρεύεσαι πού και πού αν-
αρωτιέσαι ο δρόμος που θα 'βγαζε αν·
Τη στροφή προσπεράσαμε κι αν
το κορμί σου μιλάει τη γλώσσα που αν·
Συνεχίσω κι αρχίσω να αν-
αστενάζω, να σβήνω, ν' αλλάζω
και αν·
Η αφή σου θυμάται τα αν·
ανάψω τσιγάρο θα πάρεις  μια τζούρα και αν·
Θα γυρνούσες λαθραία στα αν·
Με πετύχεις τυχαία και αν·
Μ' αγαπούσες· μοιραία αν·

Μ ΕΡΩΤΑΣ Σ ΕΡΩΤΑ Ω
Γελιέμαι, πεινάω
Μοναχή μου απαντάω αν·

αΘηνά.

bed rock - NVM Illustration 

What the fuck am I doing

Πού πας
Όλες οι λάμπες αυτής της πόλης ανάβουν για 'σενα
Όλα τα χαμόγελα και τα δάκρυα φωλιάζουν σ' εσένα
Πού πας και λούζεις τα μαλλιά σου κύματα στις νύχτες
Γεμιζεις χρυσάφι τις θάλασσες
Κι οι δρόμοι που τρέξαμε πεθαίνουν για 'σενα
πλάι στα βήματα που άργησα να κάνω
Και πως θα τους περπατήσω ξανά
Πώς θα πλύνω ξανά τα χέρια μου σ' έναν κόσμο ανέφικτο
Στάσου
κι όλη η ζωή μου κρέμεται απ' τους ώμους σου
κι όλα μου τα κομμάτια φωνάζουν το νυχτωμένο χάδι σου
Πού πας
Παίρνεις τη μοναδική μου ανάταση
Κλειδώνεις στην αγκαλιά σου τ' αστέρια,
φυλακισμένα ουρλιάζουν και χάνονται
Σβήνουν σ' έναν ύπνο ατέλειωτης ήττας
Απομακρύνεσαι στην άχλη της ανυπαρξίας
Πίσω απ' όπου ήρθες 
Σκορπίζεις ανάπαυση θανάτου
Δένω τα χέρια μου στα στήθια· παρακαλώ να με πάρεις από 'δω
Δεν ήμουν ποτέ εδώ χώρια σου.
Οι μάχες πονάνε τα πόδια μου, τα χέρια μου
Δεν θα μπορέσω ποτέ να γράψω,
αν λείψεις απ' τη γή μας
Τί στο καλό κάνω στα πεδία της μάχης αφού γεννήθηκα τρομαγμένη
κι αγαπώ τα χέρια σου
Τα χέρια σου
Η πλήρωση κι οι νύχτες που πέθανα κοντά σου
Πού πας
Ένας άφατος Θεός τα χείλη σου
κι αν έλεγες κι αν έλεγες
τραγούδια που δεν ήταν ποτέ για 'μενα
σαν αηδόνι ξεχασμένο στο πριν
Κι αν έσπασες και με κομμάτιασες
το αίμα σου κύλησε στο αίμα μου και γίναμ' ένα
Το ένα δεν μοιράζεται
Το ξέρω
Δεν υπάρχει άνθρωπος μισός
Δεν υπάρχει μίσος
Το μίσος, αγάπη που πέθανε
Κι εσύ περπατάς και στροβιλίζεσαι
Πού πας
Δεν μ' άφησες να θρηνήσω την ευτυχία
Να θάψω σαν σκύλος τα μεθυσμένα λείψανα
Να ψάλλω μοιρολόγια στ' ασημένιο διάβα της
Αλλά φεύγεις·
Δεν μ' αφήνεις να φωνάξω-
να σπάσω την ανάγκη στα δύο, να πάρεις τη μισή
Πού πας
Συγχώρα με
Θα γίνω τα πέντε σημεία σου
Συγχώρα με που κλαίω τα βράδια
Το άρωμα σου μπήγεται στις φλέβες μου
Ναρκώνει κάθε ίχνος μέρας
Κάθε αχτίδα φωτός σαν φεύγεις μικραίνει, βυθίζεται
Πού πας
Έλα
Γέλα

αΘηνά.

Δωσ' μου το χέρι σου

 Ντύσε τη σιωπή σου: Alexandre Desplat - River

Στήσε τον εγωισμό σου στο απόσπασμα και πυροβόλησέ τον.
Σημάδεψε κατευθείαν στο μέτωπο!
Καθώς θα πατάς την σκανδάλη, σκέψου όλες τις στιγμές που σου στέρησε
Όλες εκείνες τις αγκαλιασμένες στιγμές, τις ξέχειλες από αγάπη, πάθος, ξεγνοιασιά...
Όλα εκείνα τα βράδια που πάλευες μόνος στα σεντόνια
Όλες εκείνες τις μέρες που θα 'ταν αλλιώς αν τον είχες βγάλει νωρίτερα απ' τη μέση, αν δεν τον είχες ποτίσει τόσο ώστε να θεριέψει και να σε κατακλείσει.
Ρίξε κατ'ευθείαν στο κεφάλι, μην τον αφήσεις να συρθεί αιμόφυρτος στα πόδια σου και να κλαψουρίσει πως όλα αυτά "τα έκανε για 'σενα".
Για 'σένα θα κάνεις μόνο εσύ.

Προσευχήσου σ' ότι πιστεύεις, σ' ότι σου απέμεινε να πιστεύεις, για 'κείνους που δεν έχουν την δύναμη να κάνουν το ίδιο με 'σενα.
Συγχώρεσέ τους, άνοιξε την καρδιά σου κι άσε να φτερουγίσουν από μέσα σου όλα τα απωθημένα που σου πιάνουν πολύτιμο χώρο. Τον χώρο όπου θα 'πρεπε να πάλλεται η αγάπη.
Συγχώρησε. Βρες την δύναμη να συγχωρήσεις, ν' αφήσεις πίσω τα βαρίδια της μνησικακίας, να προχωρήσεις ελεύθερος, σχεδόν γυμνός.
Άφησε αυτούς που σε πλήγωσαν να φύγουν, να φύγουν ειρηνικά. Δώσ' τους το δώρο της μεγαλοψυχίας, μάθε τους να συγχωρούν κι εκείνοι. Ποιός μπορεί να συγχωρήσει αν δεν έχει συγχωρεθεί; Στάσου γενναίος.

Ανέβα ψηλά, και κοίτα τους δρόμους της πόλης, που χύνονται πελώριες αρτηρίες προς κάθε πιθανή κατεύθυνση. Τους δρόμους όπου μίσησες κι αγάπησες, που έκλαψες και γέλασες, τους δρόμους όπου ονειρεύτηκες. Φαντάσου την ολόφωτη αγάπη να τρέχει, να τους διασχίζει, να φτάνει παντού και να ζωντανεύει τα πάντα.
Πάρε λίγο χρόνο κι ανέβα κάπου ψηλά. Ανέβα ψηλότερα. 

Βγες στους ίδιους δρόμους κι αγάπησε. Αγάπησε τον αέρα που φυσάει το πρόσωπό σου και τις στάλες της βροχής, τους ανθρώπους που γελούν και φωνάζουν κι εκείνους που είναι σκυθρωποί. Πάρε λίγο χρόνο και νοιάσου γι' αυτούς. Χαμογέλα τους. Μπορεί να το 'χουν ανάγκη. Απάλλαξε τον εαυτό σου απ' την καχυποψία που τον τάισαν αιώνες τώρα, δεν έχεις λόγο να μισείς, δεν έχεις λόγο να κατατάσσεις, να αμύνεσαι, να σηκώνεις τείχη, δεν έχεις να χωρίσεις τίποτα μαζί τους. Μην στέκεσαι σ' αυτό που βλέπουν τα μάτια σου, μην σταματάς στο χρώμα του δέρματος, μην κάνεις πίσω στο σχήμα των χαρακτηριστικών, στον τόπο καταγωγής, στην ποιότητα των ρούχων.
Άσε την καρδιά σου ελεύθερη να γεμίσει με φως. Αγάπησε.
Εστίασε στο βλέμμα, στην καθαρότητά του, στο ανεπαίσθητο χαμόγελο, μάντεψε την ομορφιά του. Επέλεξε να βλέπεις την ομορφιά στους άλλους. Σε όλους τους άλλους. Θα εκπλαγείς απ' το πόσο συχνά θα την βλέπεις γύρω σου. Θα εκπλαγείς απ' το πόσο πολύ θα την βρίσκεις μέσα σου. Άρχισε ν' ανήκεις στην αγάπη, όχι στον φόβο.

Μην αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα. Εστίασε. Βάλε μια τάξη στο νού σου. Τί έχει σημασία για 'σένα ; Τί θελεις πιο πολύ ; Άκου τις ανάγκες σου και προσπάθησε να τις γεμίσεις, μην τις θάβεις παραφράζοντας τες σε κάτι που δεν είναι. Μην τις καλύπτεις με σεντόνια, μην τις αφήνεις να σε τρομάζουν. Ξεκλείδωσέ τους την πόρτα χωρίς φόβο. Αν είσαι μόνος, αν είσαι χαμένος, αν θες μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα φίλο, μια βόλτα, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, ζήτα το. Μόνο τότε θα το πάρεις.

Νιώσε ελεύθερος. Βγες στο δρόμο και περπάτα με σιγουριά. Απάλλαξε τον εαυτό σου απ' το άγχος. του "Τί θα πουν οι άλλοι;", "Με κοιτάζουν οι άλλοι;", "Αρέσω στους άλλους;", "Με συμπαθούν;", "Μ' αγαπούν;", "Μ' εκτιμούν;", "Με γουστάρουν;". Άφησε τους άλλους!
Μέρα με τη μέρα, γίνε ο εαυτός σου. Η ζήλια κι ο φθόνος, η σύγκριση και η ανασφάλεια δεν έχουν πια θέση μέσα σου. Αγάπησε κάθε εκατοστό του κορμιού και του μυαλού σου, κάθε παράξενο φύλλο της ψυχής σου, εκτίμησε τις όμορφες πλευρές σου κι αποδέξου τα λάθη, τις αδυναμίες, τις μικρότητες, τα ελαττώματά σου. Όλοι έχουμε, αναγνώρισέ τα, αποδέξου τα και δούλεψέ τα. Μόνο αν καταφέρεις ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου, μόνο τότε θα μπορέσεις ν' αγαπήσεις τους γύρω σου και να σ' αγαπήσουν κι εκείνοι όπως πάντα ήθελες, μόνο τότε θα μπορέσεις να εκτιμήσεις τις όμορφες μέρες έξω απ' το παράθυρό σου, να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και να ζήσεις τη ζωή που διάλεξες.

Έλα, δωσ' μου το χέρι σου, πάμε στην αγάπη.

αΘηνά.

The Tree of life

Τα δάση των άλλων ή η κενότητα της φυγής

♫ Extreme ways - Moby

Καμιά φορά χρειάζεσαι ένα ξέφωτο απ' τα δάση των άλλων
Μα είν' η κενότητα της φυγής που σ' αποθαρρύνει.
Κάθε φυγή ενέχει μια κενότητα
Ένα πλοίο της γραμμής αδειανό από επιβάτες
που κάνει μονάχα για το πλήρωμα την άδεια διαδρομή.
Κάθε κενότητα σφαδάζει μια φυγή
Αιμορραγείς κάθε που μένεις δίχως λόγο.

Διασχίζεις τα πλουτώνια δάση των άλλων
Ψηλαφώντας στα τυφλά το κενό
Στον ωκεανό του ερέβους δεν υπάρχουν δρόμοι.
Έχει απαρνηθεί ρότες και μονοπάτια η κενότητα,
δύνανται να σ' οδηγήσουν κάπου, βλέπεις
Κι αυτό θα ΄ταν από μερους της,
απερισκεψία τρομερή
Θα 'χανε κάθε της νόημα
Αν έβρισκες κατά τύχη μέσα στη νύχτα
κάποιο άστρο πλοηγό.

Άγριο το ρετσίνι στα δάση των άλλων
Kολλάει γερά,
Αναπόφευκτα.

Γνωρίζουν στ' αλήθεια μόνο
οι υλοτόμοι οι μοναχικοί
που έχουν χρόνια ξοδέψει σε τούτα τ' αδιέξοδα δάση
κι η ύπαρξη τους βρωμοκοπάει ουίσκι κι υπεκφυγή.
Ίσως κι οι λύκοι του Κενταύρου να 'χουν κάτι ψιλιαστεί.

Αμείλικτη η κενότητα της φυγής
Πολύ πειστική μεσ' την ανυπαρξία της
Σε ξεγελάει το τίποτά της.
Μετά από λίγο παύεις να το αισθάνεσαι
Πώς να αισθανθείς στ' αλήθεια το τίποτα ;
Μοναδικό της ταλέντο,
που παύει λίγο λίγο να σ' απασχολεί.

αΘηνά.

Άμπωτη

Μπόρα εν αιθρία
Πού ήσουν και μούσκεψες έτσι,
ως την αγωνία ;
Λάμπεις σαν δάκρυ στον ήλιο
Στέκεις μπροστά μου ολόγιομος,
Ακόρεστη η γύμνια στο βλέμμα

Δεν ήμασταν παρά μια πίστα βήματα,
τυχαία σκορπισμένα
που αγνοούσαν πως θα ενωθούν.
Δεν ήσουν παρά μόνο ένας ακόμη άγγελος
Μέσα στην πλήρη ανυπαρξία των αγγέλων.
Σκίρτησες άνοιξη κι έγινες καλοκαίρι
Ήμουν στη λήθη κι έφερες αιώνια λιακάδα.
Σε γνώρισα στο μισοσκόταδο
και δεν έπαψες από τότε να ξημερώνεις

Μια αγκαλιά, ερωτική φυλακή
Μια πράξη χορευτική, αμαρτία άλικη
Κλαίνε τις χαμένες μέρες -
Τις νύχτες που χάσαμε χώρια ο ένας απ' τον άλλον.
Μια βόλτα ως την άκρη της θάλασσας
Ως τα παλάτια τα στητά του Ποσειδώνα,
που αιώνες τα προσκυνούν τα πέλαγα.

Μια κίνηση παλίνδρομη.
Ένα αργεντίνικο tango.
Παλίρροια τα χέρια σου,
Άμπωτη τ' άρωμά σου
Αμέτρητα βράδια κοιμόσουν πλάι μου
και μου 'λειπες,
Γιατί δεν είχα ακούσει ακόμη,
την αστρική μουσική σου

Στην παρουσία σου εκπληρώνεις
τη δίψα μου
Θα 'θελα τόσο να θυμάσαι
τις αστραπές που πλάσαμε.
Μην γίνουμε αλεξικέραυνα του θέρους.

Μπόρα εν αιθρία εσύ κι εγώ.

αΘηνά.

Sleep talk

♫ [So come on Love, draw your swords, shoot me to the ground]

Στάσου, με πονάς
Λέξεις μπήγουν τα νύχια τους στα μπράτσα μου
Πόσο αφελής είμαι
Νόμιζα πως εσύ θα καταλάβαινες.
Τί δηλητήριο τ' αστέρια απόψε
Πόσο αφελής είμαι

Σβήνεις τσιγάρα πάνω μου
Βάλσαμο στα λόγια οι καύτρες.
Τί όμορφα τα μάτια σου 
Τί θάλασσες μου ζητάνε
Πώς ν' αντισταθώ σε τόση θάλασσα ;
Τί μπλε τα μάτια σου
Τί μεθυσμένα τα δικά μου

Λιώσε την αδυναμία μου, πάτα την κάτω
Τί κόκκινο το κρασί
Τί φαρμάκι
Άλλη μια φορά
Άλλη μια φορά
Κοίταξε τις φλέβες μου
Τί μπλε και κόκκινο
Να πάρει!
Τί αρμονία το δηλητήριο
Τί ηδονή

Κι άλλη μια φορά
Μηδενίζω πάλι.
Τί χρυσαφένια η στάχτη σου,
τα μαλλιά σου.
Τί αφελής που είμαι
Τί αδίστακτος ο ενεστώτας,
τί απρόσιτος ο μέλλοντας.

Κάνω να φύγω,
Τί άχρηστα τα πόδια μου
Τί κόκκινα τα μαλλιά μου
Όλο κρασί
οι σκέψεις μου,
Όλο εσύ.
 
Κάνεις τόσο σαματά σαν φεύγεις
Καβαλάς τον εγωισμό σου και χάνεσαι στο κίτρινο φως
Τί ψύχρα απόψε,
Τί τρύπια η αγκαλιά σου.

αΘηνά.

Μessα

άκου αυτό

Βρίσκω μέσα μου φθινόπωρα.
Σκόρπια από 'δω κι από κει,
ρούχα πεταμένα στο πάτωμα.

Παίζει κι αυτό το κομμάτι· 
δεν μ' αφήνει να σκεφτώ τίποτα, πέρα από 'σένα.
Τα χείλη σου.

Χθες, νομίζω πέθανα στο μπάνιο.
Ηλεκτροπληξία. Άφησα ανοιχτό το θερμοσίφωνο.
Η τελευταία σκέψη μου, ήταν τ' όνομά σου.

Συμμάζεψε λίγο, σε παρακαλώ.
Tώρα που πέθανα, δεν την μπορώ την ακαταστασία.

αΘηνά.

Crosswords

♫ Dance Of  Lilies - Alexander Embert

Είναι που θέλω να μάθω για σένα όσο περισσότερα μπορώ
κι είσαι κι εσύ που δεν ρωτάς ποτέ
που δεν θες να μάθεις τίποτα για μένα
Τί μουσική ακούω τα βράδια
Πώς πίνω τον καφέ μου
Αν τρώω πρωινό
Είναι κι αυτές οι μονολεκτικές απαντήσεις,
που δεν το θέλω-
μα με κουράζουν.
Κι ύστερα, νυστάζεις γρήγορα
Αυτό.
Με τρομοκρατεί όταν νυστάζεις.
Φοβάμαι όσα θα δεις στον ύπνο σου
Κι έπειτα δεν ξέρω ούτε πως πίνεις τον καφέ σου
Δεν μπορείς ν' απαντήσεις μ' ένα ναι σ' αυτό, σωστά ;

Θυμίζεις ταξίδι.
Απ' αυτά τα μακρινά,
ξέρεις, κρύος καραβίσιος καφές, ολονυχτία.
Στραπατσάρεται ο σβέρκος στην πολυθρόνα
Κι είσαι σταυρόλεξο στο χέρι,
απ' αυτά που δεν μπόρεσα ποτέ μου
να λύσω
Σκανδιναβικό.
Έξι μήνες σούρουπο,
Δεν σου παίρνω λέξη.
Μυστήριο σέλας, βορεινό.

Σε κάποια άλλη χώρα είναι πρωί.
Μεσημέρι...
Μα όχι εδώ,
εδώ μόνο σούρουπο.
Δεν νυχτώνει.
Δεν ξημερώνει.
Εδώ δεν ξεμουδιάζει το λυκόφως
Δεν ανασταίνεται η νύχτα
ούτε δακρύζουν οι βροχές που κουβαλάει
Εδώ, μόνο στατικές αναμονές
και μονόπρακτες σιωπές.

[Ελλείψει σιγουριάς... Γράμματα έντεκα.
Κενά αμέτρητα.]

αΘηνά.

.

If you go away - Emiliana Torini

[Να νιώθω την ανάσα σου στο λαιμό μου και να 'σαι το πρώτο πράγμα που θα αισθάνομαι καθώς θα ξυπνάω, το πρώτο πράγμα που θ' αντικρίζω μόλις ανοίγω τα θολά μου μάτια και να σκαλώνω όταν αντικρίζω την ομορφιά σου και να σκαλώνω όταν σκέφτομαι πως σκέφτεσαι κάτι άλλο απ' αυτό που λες και να εκνευρίζεσαι όταν σ' αμφισβητώ και να εκνευρίζεσαι όταν δεν σε πιστεύω. Και να σ' ακούω να μιλάς, να ενθουσιάζομαι όταν χαίρεσαι, ν' αναστατώνομαι όταν μ' αγγίζεις, κι όταν είσαι δίπλα μου να σκέφτομαι συνεχώς πόσο ταιριάζεις εκεί και πως δε θα μπορούσες να ήσουν κάπου αλλού και να συγκλονίζομαι όταν τραγουδάς, και να θέλω να τραγουδάς μόνο για μένα και να σκέφτομαι πόσο εγωιστικό είναι αυτό και να εξιτάρομαι όταν χαϊδεύεις το χέρι μου και δαγκώνεις το λαιμό μου κι ας πονάω καμιά φορά και να κρυώνω μακριά σου και να ζεσταίνομαι δίπλα σου και να βλέπω τον κόσμο μέσα στα μάτια σου, ίδιο και διαφορετικό, και ν' απαντάς σ' όλες μου τις απορίες και ταυτόχρονα να τις αφήνεις όλες μετέωρες. Και να θέλω να περπατήσω μαζί σου κάθε εκατοστό αυτής της πόλης, να σε φιλήσω σε κάθε γωνιά της, χωρίς να με νοιάζει κανένας και τίποτα, κάθε δευτερόλεπτο της κάθε μέρας, κι αυτό που μόλις σκέφτηκα να μου φαίνεται λίγο, και ξαφνικά να θέλω να γυρίσω μαζί σου ολόκληρο τον κόσμο, και να παιδεύομαι όταν είσαι μακριά, να μην μπορώ να κλείσω μάτι, να ξενυχτάω στις στιγμές μας, να επαναλαμβάνω τις μουσικές που είσαι εσύ στο κεφάλι μου, να στριφογυρίζω ψηλαφώντας τα σεντόνια για να νιώσω το σώμα σου, και να σε βλέπω στον ύπνο μου και να ξυπνάω χωρίς να ξέρω τί είναι αλήθεια και τί ψέμα και να μου λείπεις όταν είσαι δίπλα μου και να μου λείπεις απέραντα όταν δεν είσαι και να βρίζω τον εαυτό μου για όλ' αυτά που θα μπορούσα να είχα κάνει αλλιώς και να φοβάμαι για το μέλλον, μα να μην μπορώ, έστω και για ένα ασήμαντο λεπτό, να το σκεφτώ με την απουσία σου.]

αΘηνά.

Vuelvo al amor (Ode to Suzanne)

Vuelvo al Sur

I'm coming right back.
Scatter all my ash
at the deception's routes.
When the moon goes full,
and when the jasmines blooms
I will return again.

The nights will dawn at once
from their greedy faults
the dawn will stained dusks.
I'm coming back to you
at olive trees' scents
the only thing that stands.

I'm coming back to Love
After crossing Hades's Lethe
I will run the world,
I am gonna fall
like a shooting star,
on your starry back.

I'll drop my useless corpse
into the lake of lust
for thirty days and nights
until your soul stirred up
from the infernal antre
under Hypno's command

Henceforth, my eternal love
I'll dress you all in white,
put you the crown of rust
Offer you my whole life
the only thing you must
give me your shiny smile.

αΘηνά.