Crosswords

♫ Dance Of  Lilies - Alexander Embert

Είναι που θέλω να μάθω για σένα όσο περισσότερα μπορώ
κι είσαι κι εσύ που δεν ρωτάς ποτέ
που δεν θες να μάθεις τίποτα για μένα
Τί μουσική ακούω τα βράδια
Πώς πίνω τον καφέ μου
Αν τρώω πρωινό
Είναι κι αυτές οι μονολεκτικές απαντήσεις,
που δεν το θέλω-
μα με κουράζουν.
Κι ύστερα, νυστάζεις γρήγορα
Αυτό.
Με τρομοκρατεί όταν νυστάζεις.
Φοβάμαι όσα θα δεις στον ύπνο σου
Κι έπειτα δεν ξέρω ούτε πως πίνεις τον καφέ σου
Δεν μπορείς ν' απαντήσεις μ' ένα ναι σ' αυτό, σωστά ;

Θυμίζεις ταξίδι.
Απ' αυτά τα μακρινά,
ξέρεις, κρύος καραβίσιος καφές, ολονυχτία.
Στραπατσάρεται ο σβέρκος στην πολυθρόνα
Κι είσαι σταυρόλεξο στο χέρι,
απ' αυτά που δεν μπόρεσα ποτέ μου
να λύσω
Σκανδιναβικό.
Έξι μήνες σούρουπο,
Δεν σου παίρνω λέξη.
Μυστήριο σέλας, βορεινό.

Σε κάποια άλλη χώρα είναι πρωί.
Μεσημέρι...
Μα όχι εδώ,
εδώ μόνο σούρουπο.
Δεν νυχτώνει.
Δεν ξημερώνει.
Εδώ δεν ξεμουδιάζει το λυκόφως
Δεν ανασταίνεται η νύχτα
ούτε δακρύζουν οι βροχές που κουβαλάει
Εδώ, μόνο στατικές αναμονές
και μονόπρακτες σιωπές.

[Ελλείψει σιγουριάς... Γράμματα έντεκα.
Κενά αμέτρητα.]

αΘηνά.

.

If you go away - Emiliana Torini

[Να νιώθω την ανάσα σου στο λαιμό μου και να 'σαι το πρώτο πράγμα που θα αισθάνομαι καθώς θα ξυπνάω, το πρώτο πράγμα που θ' αντικρίζω μόλις ανοίγω τα θολά μου μάτια και να σκαλώνω όταν αντικρίζω την ομορφιά σου και να σκαλώνω όταν σκέφτομαι πως σκέφτεσαι κάτι άλλο απ' αυτό που λες και να εκνευρίζεσαι όταν σ' αμφισβητώ και να εκνευρίζεσαι όταν δεν σε πιστεύω. Και να σ' ακούω να μιλάς, να ενθουσιάζομαι όταν χαίρεσαι, ν' αναστατώνομαι όταν μ' αγγίζεις, κι όταν είσαι δίπλα μου να σκέφτομαι συνεχώς πόσο ταιριάζεις εκεί και πως δε θα μπορούσες να ήσουν κάπου αλλού και να συγκλονίζομαι όταν τραγουδάς, και να θέλω να τραγουδάς μόνο για μένα και να σκέφτομαι πόσο εγωιστικό είναι αυτό και να εξιτάρομαι όταν χαϊδεύεις το χέρι μου και δαγκώνεις το λαιμό μου κι ας πονάω καμιά φορά και να κρυώνω μακριά σου και να ζεσταίνομαι δίπλα σου και να βλέπω τον κόσμο μέσα στα μάτια σου, ίδιο και διαφορετικό, και ν' απαντάς σ' όλες μου τις απορίες και ταυτόχρονα να τις αφήνεις όλες μετέωρες. Και να θέλω να περπατήσω μαζί σου κάθε εκατοστό αυτής της πόλης, να σε φιλήσω σε κάθε γωνιά της, χωρίς να με νοιάζει κανένας και τίποτα, κάθε δευτερόλεπτο της κάθε μέρας, κι αυτό που μόλις σκέφτηκα να μου φαίνεται λίγο, και ξαφνικά να θέλω να γυρίσω μαζί σου ολόκληρο τον κόσμο, και να παιδεύομαι όταν είσαι μακριά, να μην μπορώ να κλείσω μάτι, να ξενυχτάω στις στιγμές μας, να επαναλαμβάνω τις μουσικές που είσαι εσύ στο κεφάλι μου, να στριφογυρίζω ψηλαφώντας τα σεντόνια για να νιώσω το σώμα σου, και να σε βλέπω στον ύπνο μου και να ξυπνάω χωρίς να ξέρω τί είναι αλήθεια και τί ψέμα και να μου λείπεις όταν είσαι δίπλα μου και να μου λείπεις απέραντα όταν δεν είσαι και να βρίζω τον εαυτό μου για όλ' αυτά που θα μπορούσα να είχα κάνει αλλιώς και να φοβάμαι για το μέλλον, μα να μην μπορώ, έστω και για ένα ασήμαντο λεπτό, να το σκεφτώ με την απουσία σου.]

αΘηνά.

Vuelvo al amor (Ode to Suzanne)

Vuelvo al Sur

I'm coming right back.
Scatter all my ash
at the deception's routes.
When the moon goes full,
and when the jasmines blooms
I will return again.

The nights will dawn at once
from their greedy faults
the dawn will stained dusks.
I'm coming back to you
at olive trees' scents
the only thing that stands.

I'm coming back to Love
After crossing Hades's Lethe
I will run the world,
I am gonna fall
like a shooting star,
on your starry back.

I'll drop my useless corpse
into the lake of lust
for thirty days and nights
until your soul stirred up
from the infernal antre
under Hypno's command

Henceforth, my eternal love
I'll dress you all in white,
put you the crown of rust
Offer you my whole life
the only thing you must
give me your shiny smile.

αΘηνά.

Ερωτικό Ι

Nick Cave & The Bad Seeds - Into My Arms

Σε περίμενα κι ο χειμώνας
άργησε να 'ρθει.
Σε περίμενα κι ο Νοέμβρης
ήρθε γρήγορα.

Έκλεισα τα μάτια
να κρατήσω κάθε στιγμή σου
στο κεφάλι μου.
Άνοιξα διάπλατα τα χέρια
να αγγίξω κάθε σου κύτταρο.
Έπλεξα στην αγκαλιά σου
κάθε μου ελπίδα.
Κάθε μου στεναγμός,
κάθε ανάσα μου,
σκίρτησαν να ανταμώσουν
το φως της ύπαρξης σου.
(Το  φως απ' το σκοτάδι σου,
σμιλεύει τις αισθήσεις μου
σ' ένα απύθμενο χορό.)

Πεινάω ακόμη τα χέρια σου.
Ακόμη λαχταρώ
την ύστατη στιγμή σου.
Διψάω ακόμη την ανάσα σου.
Η προσμονή σου, μ' άφησε
τη γλύκα της πρόωρης ανάγκης,
αυτής που υπήρξε μέσα μου
πριν να υπάρξει η σάρκα,
προτού να μετουσιωθεί
η ύλη μου.
Αίμα, νερό, φιλί.
Είμαι.

Αναπνέω κάθε βλέμμα.
Ξέχασες εδώ κάτι ματιές.
Καίνε ακόμα.
Έχεις μαζί σου κάτι νότες,
κάτι παραμορφωμένες,
άυλες, χορευτικές κινήσεις,
κάτι εκστατικά βήματα στις τσέπες σου.
Άφησες εδώ κάτι ποτήρια γεμάτα
ανάγκη,
γέμισες τις χούφτες σου,
κάθε κόκκος δισταγμού
σκόρπισε στο αστραφτερό
πέρασμά σου.

Μια ζάλη μέθυσε το φόβο μου,
ξελόγιασε τις άμυνες μου,
αιθυλικός μύστης του Έρωτα,
σφράγισες κάθε πύλη
για τα εγκόσμια.
Δεν μου απέμεινε
μήτε μια σκέψη,
δίχως Εσύ.
Μήτε ένας λόγος,
να μην του ρίχνεις την σκιά σου
σαν κουρσεύεις τη σκέψη μου.

Λάφυρό σου η σκέψη μου, πνοή μου
Χάρισμα σου η μοναδική
εντύπωση που πρόφτασα.
Τί είπες ;
Νύχτωσε ;
Όχι.
Δεν νυχτώνει πια.
Δεν ανατέλλει
ο ήλιος,
αφού άλλαξε κέντρο το σύμπαν.
Δεν του πρέπει πια αλάτι.
Δεν ξεδιψάει πια το νερό
τα τραχιά μου χείλη.

Δάνεισε μου ένα ηλιοβασίλεμα
απ' το παράθυρό σου,
Μια άπιαστη των ματιών σου στιγμή,
από κείνες που ξέμειναν
στην άκρη των βλεφάρων σου,
μια τρίχα απ' τα μαλλιά σου,
απ' αυτές που πέφτουν στο χαλί
κι ύστερα ξεκινούν
το αέναο ταξίδι τους στον άνεμο.

Σε ποιόν θεό να πιστεύεις τώρα ;
Τί χρώμα αναζητάει το βλέμμα σου ;
Ξέρω πως είδαμε μαζί μυριάδες χρώματα,
Περάσαμε στην άτεγκτη διάσταση,
την ανέξοδη,
οι τοίχοι της είναι καθρέφτινοι
και κοστίζει
μοναχά πολύτιμες στιγμές
αγγίγματα, χάδια,
φιλήματα.

Ένα βλέφαρο που πέφτει στο έδαφος,
μια ματιά που αγοράζει τη λήθη,
τρία τέταρτα απ' το γυαλί που σπάει,
που ρεμβάζει στην απλότητα του ήχου
του θραύσματος.
Στη στιγμή που κρύβεις τα μάτια
στις παλάμες σου
Ω! τα μάτια κι οι παλάμες σου,
Δεν έκαμα ποτέ μου ταξίδια πιο αγαπημένα
απ' αυτά.
Δεν σκαρφίστηκα ποτέ μου
ιστορίες καλύτερες
απ' το άρωμα π' αναδύουν τα μαλλιά σου.

Πώς περνάνε οι ώρες σου τώρα
που είσαι στην άκρη του κόσμου ;
Ποιά εγωιστική άκρια είν' αυτή
που δεν σ' αρνιέται,
που δεν σε σπρώχνει πίσω
στην γη της υπόσχεσης,
του νόστου ;
Πόση πλεονεξία χωράει,
η μικρή σου κάμαρα ;
Πόση Ανάγκη χωράει η δική μου ;

αΘηνά.

Εκκρεμές χειμέριου εθισμού

Tom Waits - Little Drop of  Poison

Μικρές ρωγμές στα στήθια της λήθης
Τ' απόγευμα μάτωσε πίσω απ' την Ακρόπολη
Κι ένα φως πανάρχαιο κουρνιάζει στους ξεφτισμένους τοίχους
Μια βόλτα στο κέντρο,
Χυμάνε τα μαλλιά στους ώμους σου.
Δυό άστρα πεθαίνουν στα μάτια σου.
Κοιτάς, κι η ματιά σου μιλά-
μια θλίψη προαιώνια,
Σαν ελιά, σαν μαίανδρος.
Απορροφάς όλο το φως,
Αντανάκλαση ερέβους.
Ένα φάσμα απόκοσμο.

Δυο μέρες πριν γεννηθείς,
Σε συνάντησα.
Τυχαία.
Σ' ένα cafe λευκό, στην Αιόλου.
Με κοίταξες μ' όλο το φως και το σκοτάδι σου.
Δεν μου μίλησες.
Πλήρης πλανητική μετατόπιση γύρω απ' το χάρτη σου.

Συναντιόμαστε συχνά τελευταία...
Λες και μένουμε στην ίδια γειτονιά.
Σαν να συχνάζουμε στα ίδια μέρη.
Συναντιόμαστε.
Εσύ δεν μιλάς.
Εγώ δεν τολμάω.
Πού λόγια μέσα στην φωσφορική έκλειψη του λευκού σου,
Μέσα στην πηχτή δίνη των ματιών σου.
Αρκούμαι να σε κοιτάζω για λίγο-
Μέχρι να χαθείς σε μια ανελέητη στροφή του παρακάτω δρόμου
Στ' αμείλικτο βάθος τ' αχανούς ορίζοντα
Στην μονόπρακτη φαιδρότητα απ' την άχλη της αυλαίας που σε κυκλώνει.
Στις στάχτες της ανεπανόρθωτης ερημιάς σου.

Υπνωτισμένη απ' τη χάρη σου
Ακολουθώ και το τελευταίο χάδι της νύχτας στα μαλλιά σου.
Απούσα κι ολόφωτα σκοτεινή-
Περιμένεις μέσ' απ' το illustration χαρτί
Σελίδα 216.
Καθισμένη σε μια μπάρα στην οδό Κολοκοτρώνη
Τόσο οικεία και τόσο μακρινή...

υ.γ.  Σε "συνάντησα" κάπου τυχαία:
«Σὲ κοίταζα μ᾿ ὅλο τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι ποὺ ἔχω» | Θερινό Ηλιοστάσι, Γ. Σεφέρης

αΘηνά.

Συνωνυμία

Fueron tres años - Héctor Varela y Argentino Ledesma

Χαϊδεύω την απουσία σου.

Να σωπάσεις.
Να κοπάσεις.
Βγάζω τα υποθετικά ακουστικά σου,
Τις ασημένιες ωτοασπίδες σου.
Άκου, χόρτασε.
Πότισε την μνήμη σου
Πώς θες ν' ανθίσει ;

Ένα επίμονο σύριγμα,
συνεχόμενη τραγωδία
δίχως κάθαρση,
δίχως λύση.
Μόνο νερό που επιστρέφει.
Μόνο φαύλοι κύκλοι ακούραστοι.
Φαύλοι κύκλοι που στάζουν απληστία.
Ύβρεις αδιάκοπες.

Πού είσαι απόψε ;
Χορεύεις κάπου.
Κοιμάσαι κάπου.
Λέξεις, που μουσκεύουν ως το κόκκαλο.
Αμέτρητες υδάτινες κουρτίνες ως εσένα.
Αν ήμουν γάτα θα τις σκαρφάλωνα,
ώσπου να σε φτάσω.
Αν ήμουν γάτα θα φοβόμουν το νερό.
Θα 'χα κρυφτεί κάτω απ' το υπόστεγο
της άτης,
γράφει με θολά σκουριασμένα γράμματα:
Όσα δεν θα κάνεις ποτέ.

Σε πλησιάζω όταν βρέχει.
Ο στατικός ηλεκτρισμός θα φταίει.
Κατηγορώ τις εκκενώσεις.
Και τη βροχή.
Πιο απτή απ' το τίποτα.
Λιγότερο ανύπαρκτη απ' τον αέρα.
Πιο σκληρή.
Ποτέ μην βασίζεσαι στη βροχή. 
Πώς να την πιάσεις ;

Κι είναι και κείνο...
Μοιάζει με την ευτυχία
Πέφτει στο  πρόσωπό σου σε στάλες.
Κι ειν' αυτό.
Τί ψάχνεις άλλο ;
Έτσι τη γεύεσαι.
Σταγόνες.
Κι εκεί που υποφέρεις από λειψυδρία,
Ευτυχία. Βροχή. Συνωνυμία. 
Πόσο κρατάει μια μπόρα ξαφνική ;
Δεν ξέρω εκεί στα μέρη σου που όλο βρέχει...
Εδώ λίγες στιγμές, λίγες ώρες,
σαν όνειρο,
σαν τιμωρία.
Ξυπνάς το πρωί κι έχει στεγνώσει ο κόσμος,
το κράσπεδο,
το μάγουλο,
το μαξιλάρι.
Τίποτα δε μαρτυρά πως πέρασε τη νύχτα της,
ξεκάλτσωτη, στη γειτονιά σου.

Μονάχα η άνοιξη.
Κάνε λιγάκι υπομονή.

αΘηνά.