Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Lullaby

Βλέπεις εκείνο το πράσινο φως ;
Εκείνο ναι, βαθιά στο μπερδεμένο κεφάλι μου
Που δονείται και συσπάται απροσδιόριστα
Που αναμοχλεύει τις σκέψεις
και πατάει τις νάρκες μου.

Έχεις την αίσθηση πως, όταν το κοιτάς
αλλάζει ακαθόριστα σχήματα
Γίνεται γυμνά κορμιά
ή παραπονεμένα πρόσωπα,
-ασκητικές μορφές περιπλανώμενων συνειδήσεων
κι εκστατικές πληγές ερώτων που πέρασαν

Δεν το βλέπεις.
Αν κι ακτινοβολεί πολύ πέρα απ' την ύπαρξη μου,
δεν μπορείς να το δεις.

Στιγμές-στιγμές το πράσινο φωτάκι
αναβοσβήνει αργά κι έπειτα σταματά
να φέγγει.
Αρχίζει να φεγγίζει,
γίνεται ημιδιάφανος υμένας
Συγκρατεί ένα μικρόκοσμο αδιάλλακτο
στιλβωμένο με θύμησες
κι ανάκατες βρόχινες λέξεις.

Πληρωμένα υστερόγραφα
γεμίζουν τότε το κρύο μου δωμάτιο
και χώνω το κεφάλι πιο βαθιά στα στρωσίδια
Η ανάσα μου ελάχιστα με παρηγορεί
στην αγρύπνια της νύχτας

Όταν το φως μου ανάβει ξανά
ύστερα από ώρες ανώνυμες,
είναι μια υπόλευκη μαρμαρυγή
-λυτρωμένη.
Μ' αποκοιμίζει τραγουδώντας μου
ήχους παλιούς από τραίνα που έρχονται. 
Από καράβια που φέυγουν.

αΘηνά.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου