Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Απολογισμός

Και συνηθίζω μέσα στο σκοτάδι
ενώ βουλιάζω στην υπερβολή μου
με ενοχλεί πολύ το φως π' ανάβεις
της ενοχής μου, της στρατηγικής μου

Κι αφού όλοι μου λεν' ν' αλλάξω
να κοιμηθώ μια νύχτα μες το χρώμα
θυμάμαι πως από μικρή όταν ήμουν
παιχνίδια έπαιζα όλα από χώμα

Τις νύχτες που μυρίζουν νύχτα
κι εκείνες που θυμίζουν μέρα
σαν αστραπές που σφάζουν τον αέρα
κι ενα φιλί που ψυθιρίζει ξέχνα

Μην λες ποτέ πως κι αύριο θα είσαι
αφού ποτέ δεν είχες πεί αλήθεια
μην έχεις τόσο εύκολο το ψέμα
τις νύχτες που θυμίζουν μέρα

Κι αυτό το φως που το αναβοσβήνεις
τη μια στιγμή με εφιάλτη μοιάζει
την άλλη την ψυχή μου βγάζει
φτερά της δίνει μήπως κ πετάξει

Δεν έχω διάθεση να πώ αλήθειες
αφού ότι ζήσαμε θυμίζει ψέμα
μα όταν ξεπερνώ τους δείκτες
και το τσιγάρο ξαναγίνεται ένα

Το μυαλό μου μηδενίζω
και το γεμίζω πάλι άπο σένα
αν έβλεπες τι άντυκρίζω,
ίσως ερχόσουνα ξανά σε μένα

Γιατί το ξέρεις πως ποτέ δεν ήρθες
μια νυχτερίδα απ' το μυαλό να διώξεις
μόν' άφηνες τον πύργο να στοιχειώσει
και το αδράχτι να χτυπήσει φλέβα.

αΘηνά.

2 σχόλια:

  1. Η Νύχτα κρύβει όλες τις αλήθειες, όπως συνηθίζω να λέω, Αθηνά. Αν τα μάτια είναι εκπαιδευμένα να κοιτούν μεσ' το σκοτάδι και βλέπουν, τότε μπορούμε να βρούμε τα πάντα...και μέσα στο σκοτάδι που όλοι κι όλα νομίζουν πως δεν φαίνονται, μπορούμε να ανακαλύψουμε τα πάντα...

    ...Σ' αναζητήσεων συνέχεια...

    Την καλησπέρα μου Αθηνά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ σωστά τα λες φίλε μου, στο σκοτάδι αναδύονται οι αλήθειες και τη νύχτα ξυπνούν οι κοιμισμένοι πόθοι..Φοβούνται το φως, αν ξεπροβάλλουν τότε κινδυνεύουν να καούν..καλύτερα στο σκοτάδι. Καλή συνέχεια κ σε σένα και να είσαι καλά,
    αΘηνά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή