Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Μονόλογος

Μεγάλωνε η κόλαση για μας
και μίκραινε ο κόσμος,
όπως τον ξέραμε.
Γινόταν τρύπα μαύρη,
βουβή.

Κι είχε τη δύναμη
να μας δίνει φτερά
Ολόιδια.

Τρυφερά να μας βαστάει
στ' άπειρο,
δάδες να κρατάει
να μας φέγγει το δρόμο

Κι εσύ ξεχνάς.
Τα όνειρα που κάναμε
και τις μέρες.
Τις μέρες εκείνες
τις αργόσυρτες
που τίποτ' άλλο δεν ζητούσες
παρα μόνο ένα φεγγάρι
Ολόγιομο.

Και θυμάσαι μόνο
τις νύχτες τις ασέληνες
τις άσπλαχνες
που φύσαγε μέσα μας
αέρας.

Γυρνάς στα μέρη
που πήγαμε μαζί ;
Η' τ' αποφεύγεις ;
Κοιμάσαι μόνος
ή τη φοβάσαι τη σιωπή ;

Έρχεσαι τα βράδια
και σε βλέπω
Να το ξέρεις.

Πέτρες στα χερια σου κρατάς
και στη συνείδηση μου τις πετάς.

αΘηνά.


2 σχόλια:

  1. Ο Καβάφης το έχει πει πολύ καλύτερα απ'όσο θα μπορούσα να το εκφράσω, οπότε σου αφήνω τον στίχο του...

    [...]"νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω."[...]

    Από το ποίημα «Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου· ποιητού εν Κομμαγηνή· 595μ.Χ»

    Καλημέρα Αθηνά!

    ΥΓ Αν ποτέ το θελήσεις σε περιμένω από τα δικά μου μέρη (www.roloi-skia.blogspot.com). Θα με ενδιέφερε πολύ η να μου δώσεις μια γνώμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έσπερε δεν έχω λόγια να σ' ευχαριστήσω καθώς για μένα τα λόγια σου είναι ύψιστη τιμή, πόσο μάλλον τώρα που χρησιμοποιείς τα λόγια του απέραντου Καβάφη...
    Δώρο είναι για μένα το σχόλιο σου, καθώς έτυχε χθες να έχω τα γενέθλιά μου :) Σ' ευχαριστώ πολύ κ πάλι λοιπόν!
    Υ.Γ. Φυσικά θα περάσω από τα μέρη σου και μάλιστα πολύ γρήγορα.
    Καλό βράδυ να έχεις !

    ΑπάντησηΔιαγραφή