Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Η γοργόνα τ' ουρανού

Κοίταξα μεσ' απ' τις φυλλωσιές κι είδα τη σκέψη σου
να λούζεται στ' αδιάβατα της νιότης σου νερά.

N' ανταριάζει της θάλασσας τη νηνεμία, τη μαγική,
και να σταλάζει σφυρίγματα στα εβένινα μαλλιά σου.

Μια τρικυμία γλυκιά, στα γόνατα μου, κάθισε κι
άπλωσε την δροσερή ανάσα της για να στεγνώσεις.

Κι εσύ τον θεικό λαιμό σου ύψωσες
να βγάλεις φωνή, μα τίποτα δεν ακούστηκε.
Είχες βγάλει πόδια.

Δεν είναι ανάγκη να υψώσεις τη φωνή σου για να φτάσεις
στ' άστρα, στα περιβόλλια που οι ομίχλες κατοικούν.

Τριζόνια κι αλχημείες μαγεμένες σ' ορίζοντες πετούν,
και χελιδόνια στις ταράτσες του ανέμου αποδημούν.

Φτάνει μονάχα να κλείσεις τα μάτια και στην λογική σου
φωτιά να βάλεις, να κάψει σα σπαρτά τα πρέπει σου.

Με τον καπνό της διαφυγής της βιαστικής, φτερά
ν' ανοίξεις διάστικτα και στ' αλώνι της σελήνης να χιμήξεις.

Τρείς κύκλους τ' αλώνι, στη φορά της χαραυγής αν κάνεις
τον βιγλάτορα της δύσης θ' ανταμώσεις.

© Copyright Αθηνά Ιερομνήμων αΘηνά.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου