Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Ποίημα δίχως τίτλο

Κι εσύ θα παίρνεις τα γράμματα μου
με τ' ανέμου τα σφυρίγματα
και εγώ το χαμόγελό σου
στο μυαλό μου θα παλεύω να κρατήσω
φυλαχτό για να συνεχίζω -ακόμη,
να μειδιάζω -μιά στο τόσο- στη θύμηση του

Και τα πουλιά βιαστικά θα περνούν
για ένα γειά απ' το μπαλκόνι μου
και θα 'ναι αυτή η μόνη μου συντροφιά
και οι παλιές πριγκίπισσες άλλωστε
στον πύργο τους κλεισμένες,
αυτην δεν είχαν ;
ποιά είμαι 'γω τώρα να τ' αρνηθώ...

Έπειτα ξέρω πως μόνο στα παραμύθια
θα σ' έχω εδώ, στην αγκαλιά θα σε κρατώ
γι' αυτό άλλωστε δεν διάλεξα να ονειρεύομαι ;
Με τα μάτια κλειστά...Με τα μάτια ανοιχτά...
Σάμπως δεν μοιάζουν τ' όνειρα μου
με παραμύθια γραμμένα στης ψυχής τα φύλλα ;

Μήπως δεν έζησα κι εγώ απ' τις στιγμές
που σ' αυτά ταιριάζουν ;
Κι αυτό για σένα ή...από σένα.
Θα βλέπω λοιπόν τα ταξιδιάρικα πουλιά
και θα τους δένω στα πόδια μηνύματα
-κρυφά- να σου τα φέρνουν μόνο,
σαν θα κοιμάσαι βαθιά, γαλήνια

Κι οι μέρες μου ανώφελα θα περνούν
και θα χάνονται στου χρόνου τη στράτα
την αδιάβατη, που εξυγιαίνει λένε
απ' τις πληγές του έρωτα τις απύθμενες
και σβήνει τα ριμάδια, τα σημάδια μας.

Μα είναι να, που τα μάτια σου,
το βλέμμα και το χρώμα τους,
τη ζεστασιά και τη φιγούρα τους
συνήθισα...Και τώρα πως ;
Πες μου, πώς άλλα να κοιτάξω,
κι αλήθεια να τους πώ ;

Που όλες τις αλήθειες τις δικές μου,
τις κλείνουν τα δικά σου μάτια
και τα δάκρυα σου τις μισούν ;
Που τα δικά μου μάτια αρνούνται
άλλα να κοιτάξουν και στο φως του ήλιου
σφαλίζουν και σκιρτούν ;


© Copyright Αθηνά Ιερομνήμων αΘηνά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου