Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Περί Έρωτος

Ι.

Κοιτώ την χρυσαφένια θάλασσα στ’ αντικρινό χωράφι
Θάλασσα από στάχια γεμάτη,
τ’ αγέρι, πάνω της σχηματίζει
χρυσαφένιες ανταύγειες -μα τώρα που το σκέφτομαι,
πιο πολύ μοιάζουν με βήματα ή κύματα
Δυό στάχια που στ’ αγέρι χτυπιούνται,
Χτυπιούνται, κ ύστερα γέρνουν το ένα στου άλλου
την αγκαλιά και ερωτευμένα φιλιούνται
σαν πάθη και πόθοι μαζί.
Γιατί έτσι είν’ ο έρωτας, -αντίφαση στυγνή-.
Έτσι είν’ ο έρωτας, τ’ ακούς;

ΙΙ.

Κι έλεγ’ ο μεγάλος φιλόσοφος, να ξέρεις πότε,
και με ποιόν πρέπει να θυμώσεις…
Μόνο τότε έχει ο θυμός σου υπόσταση.
Μέτρα μέχρι το δέκα πριν στα πάθη σου παραδοθείς
Όποια κ αν είναι αυτά.
Ζήλια, οργή, θυμός, χαρά και λύπη
Κι εγώ μικρή και ταπεινή, σου λέω πώς ένα αλλάζει.
-Ο ΕΡΩΤΑΣ-
Παραδόσου στον έρωτα. Χωρίς πολύ να το σκεφτείς.
Κι αν πληγωθείς; (Ποιός ρώτησε; )
Αν πληγωθείς, θα μάθεις.
Την επόμενη φορά, κι 'συ θ' αλλάξεις,
Δεν θα 'σαι ο ίδιος, ποτέ δεν θα 'σαι ο ίδιος ξανά.
«Το δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού.»
Μα είναι γλυκόπιοτη η αμαρτία.

ΙΙΙ.

Θα ‘χεις όμως τις πληγές σου, ανοιχτές,
Αίμα θα τρέχουν, θα κακοφορμίζουν τις άυπνες βραδιές,
Μα εσύ θα ξέρεις.. Νικητής θα ‘χεις βγει
Από τούτη τη δοκιμασία, νικητής μ’ ευθανασία.
Κι ας νιώθεις χαμένος χιλιάδες φορές.
Το κορμί σου θα βασανίζεται, τρύπες στο στέρνο σου
θ’ ανοίγουν μα σαν αυτές οι νύχτες περάσουν και διαβούν
Αν καταφέρουν ποτέ και κλείσουν οι πληγές σου,
κι επουλωθούν τότε θα ‘σαι δυνατός.
Θα ‘σαι ΔΥΝΑΤΟΣ, τ’ ακούς ;
Σαν φοίνικας απ’ τις στάχτες του καμένου
κορμιού σου εσύ θα ξαναγεννηθείς.

IV.

Τα πάθη μας είναι βιβλία.
Βιβλία με σκονισμένες κιτρινισμένες σελίδες.
Βιβλία πανάρχαια, μας δείχνουν τον δρόμο.
Το σωστό και το λάθος μας φανερώνουν.
Μα σου είπα. Ο έρωτας…
Ο έρωτας διαφέρει.
Άπαξ και μπρός σου τον συναντήσεις,
Μην και την πλάτη του γυρίσεις
Μην τυχόν τον αγνοήσεις.
Γιατί δεν θα φύγει. Δεν θα φύγει ποτέ.
Θα σε βασανίζει μέρα νύχτα
Την σκέψη σου θα δυναστεύει
Την ψυχή σου θ’ αγριεύει τις άυπνες νύχτες.
Αυτό που δεν δοκίμασες θα σε παιδεύει σαν μήλο
της έριδος, της Εύας πειρασμός.

V.

Μην φοβάσαι να αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς.
Θα ‘χεις την πείρα συνοδοιπόρο
σε τούτο τον δύσκολο, κι αδυσώπητο δρόμο.
Να θυμάσαι ν’ αγαπάς.
Τί γλυκό να αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι.
Τί γλυκό στο πλάι του να ξυπνάς.
Τη δύση να κοιτάς και να χαμογελάς.

VI.

Στο δρόμο της αγάπης, πτώματα θρηνούν
Θα συναντήσεις αίμα να λεκιάζει τούτο το δρόμο
Αίμα τ’ αυτόχειρα που την απόρριψη δεν άντεξε,
Αίμα του θύτη που δεν άντεξε τη λήθη
Αίμα του κοριτσιού που λάθος άντρα ερωτεύτηκε,
[Αίμα εκείνης που τη ζήλια δεν συγκράτησε,]
Αίμα, αίμα, αίμα…
Πορφυρά γράμματα σε λευκές σελίδες
Ανεξίτηλες στον δρόμο αυτό κηλίδες.

© Copyright Αθηνά Ιερομνήμων αΘηνά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου